Author: Otis Walton

Een enorme menigte is niet te plaatsen in het kleine theater Op Hodenpijl in Schipluiden. Juist daarom is het zo bijzonder. Stef Bos treedt er op 11 september op in een ruimte die klein genoeg is om zijn gezicht zonder scherm te kunnen zien. De directheid waarmee hij zijn liedjes brengt, alsof hij ze voor het eerst zingt, is wat mensen naar dit soort concerten trekt, niet het spektakel. Het woord “solo” is belangrijk, want de Bloemlezing 2026 tour is een solotheaterproductie. Geen lichtshow om de aandacht af te leiden, geen band en geen achtergrondzang. Stef Bos met zijn gitaar,…

Stel je voor dat je in een theater zit. De lichten gaan uit en een beroemde acteur komt het podium op. De stem klinkt bekend en de bewegingen zijn herkenbaar. Halverwege de voorstelling krijg je een gevoel dat je niet helemaal kunt thuisbrengen. Er klopt iets niet. Achteraf kom je erachter dat de persoon die je zag er nooit echt is geweest. Wat je zag, was een digitale kopie, samengesteld uit foto’s, geluidsopnames en computerprogramma’s. Op dit moment klinkt dit als sciencefiction, maar het is eigenlijk niet zo ver weg. De filmwereld zit al vol met deepfake-technologie. In grote Hollywoodfilms…

Er is iets vreemds aan de manier waarop Zeeland met zijn verleden omgaat. Het zit niet opgesloten in geschiedenisboeken of musea. Het leeft voort in de polders, de dijken en de namen van kleine plaatsjes waar de meeste Nederlanders nog nooit van hebben gehoord. Het zijn de festivals die dat verleden elke herfst weer naar boven halen, wanneer de zomerse drukte begint af te nemen. Ze raken altijd de juiste snaar, soms op een onverwachte of ongemakkelijke manier. Dit komt het duidelijkst naar voren tijdens het Zeelands Najaarsfestival. Het evenement vindt dit jaar plaats op de Petrushoeve in Nieuw Namen,…

Het is moeilijk samen te vatten wat er op 10 juli in Hyde Park zou gebeuren zonder het te bagatelliseren. Voordat er ook maar één nummer gespeeld was, verzamelden zich 22.000 mensen, identiek gekleed in huidkleurige kale mutsen, zwarte stropdassen en witte overhemden, op het festivalterrein. Pitbull was er nog niet. Toch was hij overal aanwezig. Die middag droegen 22.141 mensen kale mutsen, waarmee een Guinness World Record werd gevestigd. Het was geen marketingcampagne van de artiest en ook geen actie van de festivalorganisatoren. Het begon als een grap. In een video zei podcastproducent Jack Remington dat de enorme capaciteit…

Ze hadden hun eigen water meegenomen. Gezien de temperatuur die dag was dat logisch. De flessen die ze bij zich hadden, werden echter ingenomen bij de ingang van het Arnhem Legends of Rock festival, omdat het verboden is om eigen drinken mee te nemen naar het festivalterrein. Eenmaal binnen bleek gratis drinkwater de enige optie. Wat ze kregen was echter een flesje van 400 milliliter voor € 5,75. De dop van het flesje werd direct na aankoop verwijderd, waardoor het onmogelijk was om het te bewaren of bij te vullen. Een man achter hen viel flauw door de hitte. Verschillende…

Als je vaak genoeg in het theater bent geweest, merk je het meteen wanneer dat moment daar is. Het gejuich begint nog voordat de zin helemaal is uitgesproken. Het publiek klapt niet omdat ze verrast zijn, maar omdat ze weten dat er naar hen wordt geluisterd. De mensen op de tribune dachten al precies hetzelfde als wat er op het podium werd gezegd. Dat moment heeft iets moois. En tegelijkertijd was er iets vreemds aan. Hoewel het antwoord niet moeilijk is, blijft er achteraf een simpele vraag hangen: wat heeft het theater nog te bieden als iedereen in het publiek…

Er zijn momenten in toneelstukken die je bijblijven. Niet omdat ze mooi, ontroerend of goed geschreven waren, maar omdat ze je iets lieten voelen wat je niet wilde voelen. Een spiegel die ongemakkelijk is. Op een gegeven moment zit je misschien in het publiek en vraag je je af: „Wat doe ik hier eigenlijk?” En direct daarna: „Maar waarom kan ik mijn blik niet afwenden?” Zo’n moment heb ik in de loop der jaren vaak meegemaakt op het ITS Theaterfestival. Wanneer theatermakers afstuderen, weten ze niet wanneer iets ‘niet mogelijk is’, en hoeven ze zich geen zorgen te maken over…

Op de Koningin Wilhelmina Boulevard in Noordwijk aan Zee, halverwege de terrassen en de constante Noordzeebries, staat een onbeweeglijk figuur, zelfs op warme zomerdagen. Niet zomaar bewegingloos. Echt stil – een soort stilte die je pas opvalt als je er even voor staat en merkt dat er geen oogbewegingen zijn, geen subtiele hielbewegingen, helemaal niets. Dan doet het figuur iets kleins, net wanneer je denkt dat het een echt beeld zou kunnen zijn. Een knikje. Een blik. En de mensen om je heen grinniken, maar ze kunnen er de vinger niet op leggen. In 2026 organiseert Noordwijk twee keer het…

De naam van het festival is op de achterkant van de brochures veranderd. Het gaat niet meer alleen om een lokale brouwerij of een door de gemeente gesubsidieerd kunstprogramma; steeds vaker is het een techbedrijf met een postadres in Californië. Als je er eenmaal op let, valt het op. Soms duiken er op festivals in Amsterdam, Rotterdam en zelfs kleinere steden sponsorlogo’s op van bedrijven die op het eerste gezicht niets met livemuziek of theater te maken lijken te hebben. De simpele vraag die dan opkomt is: „waarom?“ Dat is niet zo eenvoudig te beantwoorden. Begin dit jaar waarschuwde de…

De Black Rock Desert in Nevada, waar tienduizenden mensen elke zomer een geïmproviseerde stad bouwen, een houten pop verbranden en vervolgens verdwijnen alsof ze nooit bestaan ​​hebben, is wat de meeste mensen associëren met “Burning Man” als ze het nummer horen. Minder mensen weten dat Burning Man geen fenomeen is dat uniek is voor de Verenigde Staten. Er bestaan ​​officiële regionale “burns” over de hele wereld; het zijn kleinere versies met een lokale focus die dezelfde principes volgen. Dat evenement, in Nederland bekend als Where the Sheep Sleep, wordt jaarlijks gehouden op een scoutingterrein in Zeewolde, midden in Flevoland. Flevoland…