Author: Otis Walton

Senior redacteur, It's Festival Amsterdam Otis Walton studeert aan de Universiteit van Amsterdam en is een actief lid van het organisatiecomité achter It's Festival Amsterdam, een van de meest verwachte jaarlijkse evenementen van de stad. Door zijn praktische ervaring in evenementenplanning te combineren met een oprechte passie voor muziek en festivalcultuur, brengt Otis een insiderperspectief mee in alles wat hij schrijft. Als hoofdredacteur bij itsfestivalamsterdam.com schrijft Otis over alles wat met It's Festival te maken heeft — van aankondigingen van de line-up en artiestenprofielen tot verslaggeving achter de schermen over de logistiek van het festival. Zijn werk wordt gekenmerkt door kennis uit de eerste hand over wat er allemaal komt kijken bij het organiseren van een grootschalig evenement, waardoor hij lezers praktische, betrouwbare inzichten biedt die ze nergens anders vinden.

Paul Feig betrad het podium om op een warme avond in Nantucket een prijs in ontvangst te nemen. Het was niet het moment voor een scherpe politieke toespraak. Maar Feig, die films als *Bridesmaids* en *The Housemaid* regisseerde, zei in zijn dankwoord iets dat afweek van de gebruikelijke beleefde woorden. Hij sprak over AI. Niet voorzichtig of diplomatiek, maar recht voor zijn raap en met een duidelijke stem. „Het is een technologie waar niemand van ons om heeft gevraagd”, zei hij tegen het publiek op het Nantucket Film Festival, waar hij werd geëerd met de Visionary Storyteller Award. Het publiek…

Read More

Diesel ruikt vies als je er niet op let. Achter het festivalterrein, voorbij de foodtrucks en de rijen voor de toiletten, staan grote grijze generatoren die nooit stil staan. De stroom voor de podia, de verlichting, de koelwagens en de 8.000 oplaadpunten waaraan mensen inmiddels gewend zijn geraakt, komt daar vandaan. Achter de schermen verbrandt die machine brandstof in een tempo waar de meeste mensen liever niet aan denken, terwijl het publiek meezingt met de hoofdact. Er zijn deze zomer veel festivals in Nederland en België. Sterker nog: meer dan ooit. Er zijn subpodia, lichtshows die een kleine stad zouden…

Read More

Een festival op een klein eilandje voor de kust van Dalmatië? Toen ik er voor het eerst over hoorde, dacht ik aan een groep idealisten met een generator en heel veel goede bedoelingen. Meer niet. Maar het beeld dat werd geschetst, kwam niet overeen met die verwachting. Het was een dansvloer aangelegd in een oude steengroeve, en tweehonderd mensen dansten tot zonsopgang terwijl de zee aan drie kanten zilver glinsterde. Probeer dat maar niet als hobby. Er komt stilletjes een nieuw soort festivalcultuur aan land. De afgelopen tien jaar heeft Ultra Europe een grote rol gespeeld in de reputatie van…

Read More

Er gebeurt iets vreemds op Europese muziekfestivals. Maar hoewel de technologie steeds beter wordt en de luidsprekers steeds groter, wordt de muziek juist stiller. Als iemand dit voor het eerst hoort, trekt hij zijn wenkbrauwen op. Als je de veranderingen op festivals al een paar jaar volgt, zie je dat de manier waarop we livemuziek beleven fundamenteel aan het veranderen is. Het begon al lang voor de pandemie in de tenten en op de velden van Tomorrowland. Daar testten geluidstechnici Pieter Doms en Arno Voortman een nieuwe technologie die ze ‘immersive sound’ noemden. Met deze technologie wordt muziek niet via…

Read More

Er speelt zich iets vreemds af op de Nederlandse festivalterreinen. Je opent de app, betaalt je ticket en denkt: „Dat was handig.” Maar dan gebeurt er nog iets anders, ergens tussen de liveprogramma’s, de interactieve plattegrond en de gepersonaliseerde artiestsuggesties in. De meeste festivalgangers merken het niet eens op. Festivals als Pinkpop, Lowlands en Mysteryland zijn niet langer alleen maar muziekfeesten. Dankzij technologie zijn het goed geoliede datamachines geworden die de ervaring verbeteren en tegelijkertijd een volledig beeld van jou opbouwen. De chip in de polsband houdt bij waar je je op het terrein begeeft. Bij cafés en toiletten tellen…

Read More

Er zijn mensen die een zaal tot stilte kunnen brengen zonder ook maar iets toe te voegen. Een van die mensen is Guy Cassiers. Hij werkte jarenlang op grote podia in Europa, van Antwerpen tot Lausanne, en verwierf een reputatie die tot ver buiten België reikt. Nu neemt hij echter een flinke stap terug uit de wereld van licht- en decorontwerp om iets heel anders te gaan doen: lezen. Lezen en beoordelen wat anderen schrijven, is belangrijk. Cassiers is gekozen om de jury van de Boon Literatuurprijs voor te zitten. Van buitenaf gezien lijkt dat misschien een logische volgende stap…

Read More

Al maandenlang lopen de spanningen op in de gangen van Nederlandse theaters. Niet voor het podium, maar erachter. In de kantoren van de directeuren, tijdens vergaderingen en in gesprekken tussen programmeurs en artistiek leiders. Het is een simpele vraag, maar niet eenvoudig te beantwoorden: teken je wel of teken je niet? Begin oktober 2025 maakten meer dan 800 kunstenaars en culturele organisaties uit Nederland en België hun standpunt duidelijk. Het waren mensen als Carice van Houten, Ramsey Nasr en Nasrdin Dchar die erop aandrongen dat zij zich zouden aansluiten bij een culturele boycot van Israël. Theater Rotterdam, Stadsschouwburg Utrecht, het…

Read More

Er doet zich iets vreemds voor in de Nederlandse theaters. Wie de afgelopen maanden door Amsterdam, Utrecht of Rotterdam liep en zomaar een programmaboekje oppakte, zag namen die niet uit de Randstad komen: Vlaamse gezelschappen, regisseurs uit Antwerpen en acteurs uit Gent. Dit is geen nieuw fenomeen, maar dit jaar lijkt het sterker aanwezig te zijn. De zogenaamde „Vlaamse golf“ bestaat al lang. Al in de jaren tachtig veroverden kleinere Belgische theatergezelschappen de Nederlandse podia en veranderden ze de theaterwereld in het noorden ingrijpend. Maar wat begon als een wanhopige poging om kleine gezelschappen te helpen die in Vlaanderen onvoldoende…

Read More

Het oude Lucent Danstheater aan de Spuiboulevard heeft misschien nog steeds een bepaalde uitstraling voor mensen die er ooit zijn geweest. Het werd in 1987 door Rem Koolhaas ontworpen als een plek waar mensen konden dansen. Geen muziek, geen theater, en ook niets daartussenin. Gewoon bewegen. Die duidelijkheid was destijds zowel een keuze als een boodschap: de disciplines bestonden naast elkaar, maar niet met elkaar. Dat is nu niet meer zo. Helemaal niet meer zo. Het cultuurcentrum Amare, dat in 2021 zijn deuren opende op de plek van het Lucent en de Dr. Anton Philipszaal, is niet zomaar een nieuw…

Read More

Het komt steeds vaker voor dat mensen met een glas bruisend water of een alcoholvrije cocktail in de hand net zo uitbundig op de muziek dansen als iedereen op een warme vrijdagmiddag op een festival in Nederland of België. Drinkspelletjes of rondjes bier zijn hier geen sociale norm meer. Gewoon dansen, plezier maken en zonder kater naar huis rijden. Het is geen kleine groep meer. ‘Moving’ is wat het is. Ongeveer de helft van de Belgen die naar festivals gaan en normaal gesproken alcohol drinken, probeert tijdens festivals zo min mogelijk te drinken. Dat blijkt uit een onderzoek onder 1.000…

Read More