Author: Otis Walton

Er gebeurt iets vreemds in de theaterwereld. Enerzijds worden virtual reality, motion capture en live gegenereerde beelden op allerlei manieren ingezet. Anderzijds is elke voorstelling voorbij zodra het doek valt, en is ze voorgoed verdwenen. Nu AI niet alleen op het podium staat, maar ook zijn weg vindt naar het archief, voelt die spanning nog reëler aan. Of dat proberen ze tenminste. Theater is altijd van korte duur. Dat is geen vergissing; het is een vaststaand feit. Als je naar een concert, een dansvoorstelling of een toneelstuk gaat, leef je in het heden. Kunstenaars die films maken, leggen beelden vast…

De zaal van Velp was niet erg groot. Er is geen groot theater met rode gordijnen die tot aan het plafond reiken. Venue 13 is het soort plek waar je zo voorbijrijdt. Maar die avond, toen Rogier Kahlmann daar zijn show opvoerde nadat Theater de Leeuw in Arnhem die had afgezegd, was elke stoel bezet. Er hing een spanning in de lucht die je al jaren niet meer in Nederlandse theaters had gezien. Dat is misschien wel het belangrijkste wat er op dit moment in het politieke cabaret gebeurt. Niet zozeer dat er ineens meer grappige mensen zijn. Het is…

Op een bepaald moment tijdens het 35e Reykjavík Arts Festival zaten mensen op kussens in een bezoekerscentrum en tekenden ze met gekleurd krijt op karton, terwijl een muzikant vanuit een luidspreker in een ander deel van de ruimte muziek speelde. Het voelde een beetje vreemd aan. Ik vond het ook moeilijk om weg te gaan. Dat zegt misschien wel meer over het festival dan welke lijst met evenementen dan ook. Meer dan 1.300 kunstenaars kwamen dit jaar naar Reykjavík om hun werk te tonen. Dat aantal zegt echter niet echt alles. Wat hen onderscheidt, is dat ook festivaldirecteuren uit Amsterdam,…

Sommige festivals blijven je bij vanwege één enkel optreden. Er is zo’n moment waarop het publiek, de muziek en de sfeer je iets laten voelen dat je je nog jarenlang zult herinneren. Dat is ook wat Best Kept Secret in Hilvarenbeek doet. Maar het doet nog iets anders dat moeilijker te beschrijven is: het weet je goed te verzorgen. Om het kort te houden. De Beekse Bergen ziet eruit als een plek voor safari’s. In juni verandert het in iets heel anders. De geur van dennen die altijd in de lucht hangt, het hoofdpodium dat weerspiegelt in het centrale meer…

Een studente scenografie aan een Nederlandse theateropleiding werkt in een van de repetitieruimtes aan een projectontwerp. Ze gebruikt geen schetsboek. Ze typt woorden in een tekstvak, en binnen enkele seconden maakt een AI een moodboard met dromerige afbeeldingen. Dit is geen scène uit de toekomst. Het gebeurt nu, op de achtergrond, tussen de lessen door, ook al worden deze hulpmiddelen niet echt genoemd in het officiële curriculum. Eigenlijk is dat precies hoe het er op dit moment aan toe gaat op theateropleidingen, ook al wordt er niet veel over gesproken. AI heeft zijn intrede gedaan in de kunsten. Niet met…

Er zijn evenementen waar je naartoe gaat. En er zijn festivals die je bijblijven. Primavera Sound in Barcelona behoort tot die tweede categorie, en dat is geen toeval. Elk jaar in juni komen duizenden mensen samen in het Parc del Fòrum, een betonnen gebied in de stad naast de haven en de Middellandse Zee, voor wat inmiddels wordt beschouwd als een van de beste muziekfestivals van Europa. Het wordt steeds moeilijker om die bewering te weerleggen. Het begon in 2001 als een klein evenement om Spaanse alternatieve bands onder de aandacht te brengen. Die oorsprong is nog steeds terug te…

Er is iets unieks aan de manier waarop de theaters in Utrecht worden gerund. Mensen die een avond door de stad slenteren, vragen zich misschien af hoe het allemaal mogelijk is als ze zien hoe klein sommige zalen zijn en hoe weinig mensen er binnenkomen. Het valt hen misschien ook op hoe weinig er wordt gesproken over ‘ervaring’ en ‘merkbeleving’. Of het allemaal wel goed is zo. Maar dan is er een voorstelling die je op een manier raakt zoals een grote commerciële show dat nooit zou kunnen, en dan snap je het ineens. De theaterwereld in Utrecht heeft zich…

Als je voor het eerst naar het Bregenz Festival gaat, is er iets dat je nooit meer zult vergeten. Het podium ligt op het water van het Bodenmeer. Het water weerkaatst het licht van de voorstelling. Duizenden mensen zitten stil achter je, alsof de omgeving hen een beter gevoel geeft. Dat is geen toeval. En dat is het Oostenrijkse festivalscenario, waaraan al decennia lang wordt gewerkt. Tijd is iets dat je niet zomaar kunt kopen of bouwen, maar het komt de festivalmarkt in Oostenrijk ten goede. Het landschap is beter dan dat van bijna elk ander land in Europa als…

Het is interessant hoe een klein dansgezelschap uit Roemenië, een straattheatergroep uit Portugal en een Amsterdamse voorstellingsruimte zomaar uit het niets kunnen samenwerken. Hun ontmoeting vond niet toevallig plaats op een festival; het kwam tot stand dankzij een Europees subsidieprogramma dat hen hiertoe aanmoedigt en financieel ondersteunt. Afhankelijk van hoe je het bekijkt, komt dit ofwel bureaucratisch ofwel idealistisch over. In strikte zin heeft de Europese Unie nooit zelfstandig haar cultuurbeleid kunnen bepalen. Maar Brussel is nog steeds in staat om de culturele agenda mede vorm te geven met programma’s als Creative Europe en projecten als Perform Europe. Om de…

Op een zondagmiddag in juli zijn er in het Vondelpark allerlei verschillende geluiden te horen. In de verte klinkt het geluid van een saxofoon. Vlak bij het podium zitten mensen op dekens, klapstoeltjes en soms gewoon op het gras. De kinderen springen van stoel naar stoel. Een oude man tikt zachtjes met zijn voet mee op de maat. Dit is het soort tafereel dat je niet plant. Het gebeurt gewoon. Een van de leukste dingen aan het Vondelpark Openluchttheater is dat het nooit aanvoelt als een evenement. Het lijkt alsof het er altijd al is geweest en er altijd zal…