Author: Otis Walton

Iedereen kent de studio. Die ruimte, met zijn spiegels, onbewerkte houten vloer en neonverlichting die alles gelijkmatig verlicht zonder spectaculaire effecten te creëren, is al vier jaar het laboratorium. Omdat fouten er gedempt worden, is de studio een veilige haven. Je herhaalt een scenario als het niet werkt. De groep past zich aan nadat de regisseur de repetitie heeft beëindigd en instructies heeft gegeven. Zo werkt het. Totdat dat niet meer het geval is. De realiteit verandert op een bepaald moment in het productieproces, meestal een week voor de première, wat in het theater bekendstaat als de Techniekweek of de…

Het is moeilijk te beschrijven wat er in de zomer zo ontspannend is aan het Vondelpark. Het licht valt schuin door de bomen heen. In de verte speelt een bassist zijn eerste noten, en mensen spreiden picknickdekens uit op het gras alsof ze dit al jaren doen. Het is geen festival met dure kaartjes of een overvolle zaal die hen bij elkaar brengt. Het is gewoon een park, een podium en gratis muziek die de lucht in klinkt. In de zomer is het Vondelpark Openluchttheater een van de levendigste plekken in de stad. Het bestaat al tientallen jaren. Het maanvormige…

Een opzettelijk lelijk kunstwerk wordt tentoongesteld in de afstudeerruimte van een kunstacademie. Verschrikkelijk in de zin dat het bewust onafgewerkt, rauw en gemaakt is met materialen die duidelijk hun beperkingen hebben, maar niet verschrikkelijk vanwege een gebrek aan vaardigheid – het is duidelijk dat de maker weet wat hij doet. Overdreven verfstreken. Een onafgewerkte textuur. Een portret dat, in plaats van het gezicht vast te leggen, het juist onthult. Zodra je ernaar kijkt, zie je dat de onafgewerktheid een bewuste keuze is. En dan zie je ook waarom. De wereld waarin de lichting van 2026 afstudeerde, voelde te snel en…

Sommige liedjes ken je, ook al heb je ze nooit geleerd. „Loch Lomond“ is zo’n liedje. Soms merk je de melodie misschien niet eens op. Het kan zijn op een filmset, in een pub of zelfs in een voetbalstadion in Keulen, waar duizenden Duitsers het in het Schots zingen vóór elke thuiswedstrijd van FC Köln. Dat is op zich al een heel interessant feit, en het laat zien hoe krachtig dit liedje is. De tekst lijkt op het eerste gezicht eenvoudig. Een man vertelt over de oevers van een Schots meer, zijn geliefde en een breuk die nooit meer goed…

Je hoort en voelt liedjes op manieren die moeilijk te beschrijven zijn. Tot deze tweede groep behoort „Song for Zula” van Phosphorescent. Het nummer duurt zes minuten en tien seconden en begint bijna fluisterend. Halverwege gebeurt er iets waar je nog niet helemaal op voorbereid was. Daar zit geen toeval in. Dit is geschreven door iemand die niet wilde zijn waar hij was toen hij het schreef. Matthew Houck, de man achter Phosphorescent, verloor in korte tijd bijna alles. Door wijzigingen in de stadsplannen moest hij zijn studio in de Navy Yards in Brooklyn opgeven, die hij in de loop…

De reacties die altijd volgen op werk dat bewust de grenzen opzoekt, zijn te horen in de foyer van het Frascati Theater na een voorstelling die de meeste toeschouwers moeilijk kunnen definiëren. Sommigen staan ​​te praten en maken gebaren die suggereren dat ze proberen na te denken. Anderen zeggen niets, maar zoeken ook niet naar een uitweg. Misschien is de meest eerlijke indicatie dat iets geslaagd is, die specifieke stilte die na een voorstelling valt – niet de stilte van verveling, maar van verwerking. De jonge kunstenaars die hun creaties presenteren op het ITS Festival weten precies waar ze naartoe…

Er is iets vreemds aan een popnummer dat je iets laat voelen zonder dat je dat eigenlijk van plan bent. Olivia Rodrigo’s „Stupid Song“ deed precies dat bij miljoenen mensen over de hele wereld, en het ging razendsnel. Het nummer schoot meteen naar nummer één in Australië, Ierland, Nieuw-Zeeland en de Billboard Global 200 nadat het op 12 juni 2026 uitkwam. Dat is best knap voor een nummer waarvan de titel doet vermoeden dat het niet veel voorstelt. Het zou makkelijk zijn om te zeggen dat ‘Stupid Song’ een typisch Rodrigo-nummer is: het gaat over een verliefd meisje, over kwetsbaarheid,…

Iemand zit in een theater. Niet in een van die ruime zalen met 600 stoelen, maar in een intiemere setting met misschien 80 mensen, mooie verlichting en een podium dat net iets te dichtbij staat. Zelfs als de voorstelling nog niet begonnen is, staat het decor er al en verwacht het dat je iets doet, omdat het zo is opgesteld dat je niet kunt zien waar je moet kijken. Dat is geen toeval. Dat is de bedoeling. Een dilemma dat een generatie geleden minder urgent was, is er een waar jonge theaterproducenten zich nu mee bezighouden: hoe houd je de…

Het werk van studenten die Duitse theateropleidingen hebben gevolgd, staat bekend om zijn kwaliteit. Niet alles is hetzelfde, maar er is een gemeenschappelijke denkwijze: de bereidheid om het lichaam als belangrijkste informatiebron te gebruiken, richting te geven aan de hoofdpersoon en het verhaal vanuit de groep te laten ontstaan ​​in plaats van het van tevoren in een tekst vast te leggen. Die denkwijze is ook duidelijk zichtbaar tijdens het ITS Festival in Amsterdam. Dit jaar is er een uitzonderlijk hoog niveau aan in Duitsland opgeleid talent op het festival. Zowel het publiek als de programmeurs in de zalen merken de…

Dit is het einde van de repetitie voor de diploma-uitreiking. Het gejuich is weerklonken. Vier jaar hard werken hangt nog in de lucht, ergens in de gang van de theaterschool, als iets dat tegelijkertijd voor en achter je is. De docenten hebben handen geschud en foto’s genomen. Na een paar weken valt er een stilte. Bijna iedereen die een opleiding in de podiumkunsten heeft gevolgd, is verrast door die stilte. Vier jaar lang was er een systeem dat ervoor zorgde dat je altijd bezig was: colleges, repetities, voorstellingen, beoordelingen van docenten en reacties van het publiek. De dag was automatisch…