Author: Otis Walton

Er is een verschil tussen een voorstelling zien en een voorstelling meemaken. In grote zalen — met een breed podium, een ensemble van tien mensen, een decor dat de ruimte vult — zit het publiek aan de goede kant van een afstand. Dat heeft zijn eigen oplossingen. Maar er is een ander soort aanwezigheid die alleen ontstaat als de ruimte klein is en er één persoon tegenover je staat, zonder ensemble om je aandacht te verdelen en zonder decor om in te verdwijnen. Het ITS Festival kiest dit jaar bewust voor een groter aandeel intieme solo-optredens in zijn programma. Dat…

Sommige politieke theaterproducties hebben een moment waarop je vergeet dat je in een theater zit. Dat komt niet doordat de illusie zo perfect is – daar gaat het niet om – maar eerder doordat het onderwerp zo dichtbij is dat de vraag die de voorstelling opwerpt belangrijker lijkt dan het verschil tussen feit en fictie. Als je het theater verlaat, kan dat moment verdwijnen. Of het kan samen met jou ontstaan. Vergeleken met hun voorgangers heeft de jongere generatie theatermakers een duidelijkere band met de politiek. Die band is meer verweven, hoewel niet per se intenser. Het is geen bewuste…

Ergens aan de Nes in Amsterdam is er een moment waarop het je ineens duidelijk wordt. Jongeren met rekwisieten in hun armen en een nerveuze blik op hun gezicht. Vijftig minuten theater na vier jaar opleiding. Voor veel theaterstudenten is het ITs Festival niet wat de meeste mensen onder een festival verstaan. Het is een belofte. Als een ritueel dat je moet doorlopen om echt te kunnen beginnen, iets waar je al vanaf het allereerste studiejaar naar uitkijkt. Toen het festival in 2020 vanwege de pandemie moest worden afgelast, maakten de woorden van de afgestudeerden duidelijk hoe erg het was.…

Het publiek in de zaal van De Centrale in Gent zit rond een tafel in plaats van voor een podium. Er is een officier van justitie aanwezig. Er is een verdachte. Sommige getuigen doen verklaringen die al dan niet kloppen. Bovendien wordt het publiek – degenen die kaartjes hebben gekocht voor wat in de programmabrochure een ‘voorstelling’ wordt genoemd – uitgenodigd om een ​​beslissing te nemen. Niet als metafoor voor een toneelstuk, maar als een handeling. Ze moeten stemmen. Ze moeten een keuze maken. Het gaat om dat moment van onzekerheid: ben ik een jury of een toeschouwer, kijk ik…

Als iemand voor het eerst de Amsterdamse Theateracademie binnenloopt, weet hij of zij meteen dat dit geen gewone school is. De lucht ruikt naar verf en zweet. In een van de zalen oefenen studenten een scène die ze al honderd keer hebben gedaan, maar die nog steeds niet helemaal goed aanvoelt. Een docent kijkt toe, zegt niets en blijft in de buurt staan. Het is genoeg om gewoon stil te zijn. Het is niet makkelijk om een week aan zo’n opleiding deel te nemen. Ze staan vroeg op en blijven laat op. In die tijd volgen ze stem- en bewegingslessen,…

Er bestaan ​​verschillende vormen van voorspelbaarheid in de Nederlandse theaterwereld. Grote bedrijven gebruiken bekende namen, beproefde titels en formats die het publiek kent en waarmee het zich vertrouwd voelt. Dat is logisch – het is immers slechts een institutioneel mechanisme dat zalen moet vullen en subsidies moet terugverdienen. Het heeft echter een bijwerking: programmering die zich geleidelijk herhaalt, risico’s neemt die geen echte gevaren vormen en methodisch het onbekende vermijdt totdat het elders bewezen is. Precies de leemte die dit systeem achterlaat, is waar het ITS Festival zich bevindt. Het evenement is een structurele noodzaak in plaats van een vorm…

Er is iets heel aantrekkelijks aan een festival dat plaatsvindt op een plein omringd door Griekse tempels en zuilen uit het neoklassieke tijdperk. Meestal wordt de Königsplatz in München gebruikt door toeristen en stadsfietsers. Maar op 25 juli 2026 zal alles anders zijn. Daar is het weer: het OBEN OHNE Open Air. Deze keer lijkt de line-up zorgvuldig te zijn samengesteld om te laten zien hoe divers de Duitse muziekscene is geworden. Souly is de hoofdact, wat logisch is voor iedereen die de afgelopen jaren goed heeft opgelet. Souly is een muziekstijl die steeds populairder wordt onder jongeren die genoeg…

De Nes is smal. Een straat met de naam “Amsterdams theaterstraat” zou in een andere stad een brede, levendige boulevard kunnen zijn, dus iemand die er voor het eerst doorheen loopt, zou iets intimiderends kunnen verwachten. De Nes is een klein, geplaveid straatje dat de Dam met de Amstel verbindt. De gevels staan ​​dicht op elkaar, waardoor het eerder aanvoelt als een sluiproute dan als een bestemming. Totdat je de mensen in de rij voor de ingang en de theaterborden ziet. Bijna elke andere culturele claim op de Nederlandse theaterwereld wordt overschaduwd door de lange geschiedenis van de straat. De…

Op de tweede rij staat een recensent. Deze voorstelling is het afstudeerproject van een jonge acteur en tevens zijn eerste publieke optreden en eerste ervaring buiten de veilige omgeving van zijn opleiding. De voorstelling is wisselvallig. Soms lukt het wel, soms niet. En nu moet de criticus iets schrijven dat de volgende ochtend op het scherm te zien zal zijn en gelezen zal worden door iedereen die overweegt of die acteur wel of niet ingehuurd moet worden. Een beoordeling van één enkele avond is niet het enige dat op het spel staat. Een vroege recensie dient als het eerste publieke…

Een festival dat niet probeert groter te zijn dan het is, heeft een geheel eigen charme. In Erding, Beieren, doet het Sinnflut Kulturfestival precies dat: het vult de Volksfestplatz met muziek, marktkraampjes en mensen, en verder ben je op jezelf aangewezen. Dit jaar is het al de 32e keer dat dit stadsfestival de omgeving omtovert tot iets dat moeilijk in één categorie te vatten is. Er hoort geen enorm podium midden op een veld te staan. Geen polsbandjes voor vijf dagen op het festival. Negentien dagen stadsleven, kunst en lawaai dat goed is. Vijfennegentig bands uit een verbazingwekkend breed scala…