Author: Otis Walton

Mensen in dit land zeggen graag dat het de bakermat van cultuur en feestvreugde is. Maar er is daar iets vreemds aan de hand. Het wordt steeds moeilijker om in Italië een muziekfestival te organiseren vanwege de drukke pleinen, de aloude tradities en de reputatie van ‘la dolce vita’. Niet omdat het hen niets kon schelen, maar omdat de wetgeving traag evolueerde, mensen wantrouwig waren en er onvoldoende ruimte was. Santano Viperillo, een muziekpromotor en producer uit Napels, zag dit gebeuren. Sinds de jaren negentig organiseert hij feesten. Aanvankelijk maakte dat deel uit van een levendige undergroundscene, maar nu is…

Er klopt iets niet aan het feit dat het podium al reageert voordat de artiest zijn of haar plek heeft bereikt. Niet omdat iemand sneller typt dan normaal. Nee, omdat er niemand achter de knoppen zit. Door AI aangestuurde verlichting is niet langer een verre droom. Op dit moment is het te zien in theaters, op festivals en in repetitieruimtes in heel Europa. De technologie luistert naar geluiden, herkent bewegingspatronen en stuurt verlichtingscommando’s met snelheden die ons oog niet eens kan waarnemen. In een fractie van een seconde. In de praktijk betekent dat iets heel anders: een voorstelling waarbij het…

Bepaalde gebeurtenissen kunnen heel aangrijpend zijn. Maar niet vanwege één enkele handeling of één moment. Het komt doordat je het gevoel hebt dat de plek zelf wil dat je iets doet. In Oost-Duitsland was het Melt Festival in Gräfenhainichen zo’n plek. Iedereen die er ooit was geweest – temidden van de hoge emmerwielgraafmachines, met de bas die eronder weerklonk en het Gremmingmeer dat in de tenten weerspiegelde – wist meteen waarom dit festival anders was. Het is niet altijd beter. Er was iets bijzonders aan dat moeilijk uit te leggen is als je er niet zelf bent geweest. Ferropolis wordt…

Grote bedrijven merken iets. Niet de geur van make-up of de stress van een première, maar iets minder voor de hand liggends: algoritmen, taalmodellen en generatieve tools die langzaam maar zeker onderdeel worden van het creatieve proces. Iedereen die onlangs met een dramaturg bij een middelgroot bedrijf in Amsterdam of Rotterdam heeft gesproken, hoorde lovende woorden over AI als teamgenoot, als scriptredacteur en als bron van ideeën. Maar als je diezelfde week met een freelance theatermaker had gesproken die op eigen kosten een voorstelling opvoert, zou je een heel ander verhaal hebben gehoord: schouderophalen, verwarring en soms zelfs lichte paniek.…

Elke nacht sliep Ash Koosha drie uur. Hij had last van hoofdpijn. Hij zat opgesloten in zijn appartement in Londen en werkte aan een film over een land waar hij niet meer naartoe kon, over mensen die hij nooit had ontmoet, en over geweld waarover hij alleen in het nieuws had gelezen en dat hij met eigen ogen had gezien. Hij deed dit zonder camera, acteurs, een filmploeg of zelfs maar een budget dat ook maar in de buurt kwam van wat Hollywood als een klein bedrag beschouwt. Dreams of Violets, het resultaat, beleefde begin juni zijn wereldpremière op het…

Het lijkt erop dat er veranderingen gaande zijn op de Antwerpse podia. Niet veel en niet van de ene op de andere dag. Maar wie de afgelopen seizoenen regelmatig voorstellingen heeft bezocht, merkt het wel. De tekst verdwijnt van het scherm. Het lichaam neemt het over. Daar valt niet aan te ontkomen. Verschillende grote theaters in Antwerpen krijgen een nieuw management, en een nieuwe generatie kunstenaars maakt keuzes die heel anders zijn dan die van hun voorgangers. Er hangt iets in de lucht waardoor je naar het theater wilt gaan nog voordat je weet wat het is. Theater dat je…

Er gebeurt iets vreemds in de theaterwereld in Europa. De zalen raken weer vol. Tieners en jongvolwassenen kopen kaartjes, delen spannende Instagram-verhalen en praten na de voorstelling urenlang in het café ernaast. Je zou kunnen denken dat het theater springlevend is. Een theaterkrant en de recensiepagina van een landelijke krant vertellen daarentegen een heel ander verhaal. Ook het publiek is, in symbolische zin, anders. De jongeren in het publiek en de theatercriticus zien al een tijdje dezelfde voorstellingen, maar ze zien iets heel anders. Dat is op zich geen verrassing. Het is interessant dat de criticus dit verschil niet erg…

In een doorsnee Amsterdamse bar krijg je al een glas wijn in je hand gedrukt voor minder dan de prijs van een biertje. Dat maakt het festival uniek. Dit jaar doet het Amsterdam Wine Festival precies dat. Dit is iets wat de aandacht verdient, aangezien wijn vaak wordt gezien als een dure hobby. Het festival vindt opnieuw plaats van 4 tot en met 6 september, maar deze keer in het Amstelpark voor de zogenaamde Noordelijk Halfrond-editie. De term klinkt chique, maar het idee erachter is vrij simpel: het Amsterdam Wine Festival viert het einde van de zomerse wijnoogst in zowel…

Op een doordeweekse avond in Amsterdam-Oost lopen mensen langzaam over het Boerhaaveplein, op weg naar een gebouw dat er van buiten niet bijzonder uitziet. Als je binnenkomt, ruik je de geur van het oude theater: hout, koffie en een vleugje stof. Op het podium wordt een toneelstuk over Beckett opgevoerd. In het Engels. De zaal zit vol. De meeste mensen in het publiek zijn Nederlanders. Het meest interessante aan de Amsterdamse theaterwereld van de afgelopen tien jaar is waarschijnlijk niet dat er meer Engelstalige voorstellingen zijn, maar dat mensen er al lang aan gewend zijn om die te zien. Het…

Er is iets vreemds aan de manier waarop Frank Castorf het theater binnenloopt. Deze keer was hij er niet alleen om toe te kijken; nog voordat hij zijn jas had uitgedaan, was hij al de baas van de zaal. Dat gevoel – en dat is zo’n beetje het enige woord waarmee je het kunt omschrijven – is wat hem aan zijn werk bindt. Omwille van zijn goede naam. Tot op de dag van vandaag spreken theatermensen in Berlijn en over de hele wereld zijn naam nog steeds uit met die unieke mix van ontzag en een beetje nervositeit. Castorf groeide…