Author: Otis Walton

De Nederlandse theaters zijn niet meer wat ze vroeger waren. Het gebeurt niet van de ene op de andere dag of met veel bombarie, maar wie de afgelopen maanden een voorstelling heeft bezocht, merkt het meteen. Er zitten andere soorten mensen op de stoelen. Jonger. Bij de ingang is het luidruchtiger. Ze leken minder vaak de weg kwijt te zijn en hadden vaker hun telefoon bij zich. Deze zomer lijkt die trend zich te versterken. Het jeugdtheater, dat al lange tijd wel geliefd was maar binnen de podiumkunsten niet erg belangrijk werd geacht, trekt nu plotseling volle zalen. Op woensdagochtend…

Er gebeuren vreemde dingen op plekken waar stilte en applaus doorgaans de norm zijn. Mensen in het theater zitten niet langer rustig in het donker. Ze worden in de gaten gehouden, gemeten en er worden vragen over gesteld. Soms worden ze gedwongen een keuze te maken zonder dat ze het zelf doorhebben. Ja, dat is echt zo. Een onzichtbaar systeem houdt elke bezoeker van „Ai: de expo“ in het Discovery Museum bij vanaf het moment dat ze binnenkomen. Als je langer naar een kunstwerk met dieren kijkt dan naar een met mensen, heeft dat invloed op de analyse die je…

Het is niet warm. De grachten glinsteren. Tussen de verlichte kunstwerken die weerspiegelen in het donkere water rijst een vraag die je liever niet zou stellen: hoeveel kost dit alles aan elektriciteit? Elk jaar trekt het Amsterdam Light Festival (ALF) tienduizenden mensen naar de grachten van Amsterdam. Twintig kunstenaars toonden hun werk bij de start van de veertiende editie in november vorig jaar. Er zijn heldere led-installaties, lichtprojecties op oude gevels en rondvaartboten die langzaam door verlichte kunsttunnels varen. Het is ongetwijfeld prachtig. Het is waar dat schoonheid en energieverbruik niet altijd hand in hand gaan, en het festival is…

Sommige plekken dragen hun geschiedenis als een zwaar kostuum; mensen kunnen het zien, maar begrijpen het niet altijd. Een van die plekken is het Théâtre de la Monnaie in Brussel. In augustus 1830 zaten mensen in een overvolle zaal naar een opera te kijken. De meesten zullen het gewoon als populair vermaak hebben beschouwd. Tegelijkertijd mondde die avond uit in iets wat niemand had zien aankomen: een opstand, een revolutie en uiteindelijk een nieuw land. Het stuk heette „De stomme van Portici“ en was geschreven door de Franse kunstenaar Daniel Auber. Een voorstelling in vijf bedrijven met aria’s, massascènes en…

Een manager rent tijdens de werkweek naar de douane in de haven van Antwerpen. Niet voor zijn eigen werk. Maar voor de mensen uit zijn groep die vastzitten aan de Britse grens omdat een douanebeambte een pagina uit hun ATA-dekblad heeft gescheurd. Hoewel het optreden doorgaat en de zaal vol zit, komt er niets van de grond. Dit is geen erg interessant verhaal. Het is eigenlijk al bijna de norm geworden. In de jaren sinds het Verenigd Koninkrijk op 1 januari 2021 officieel uit de EU is gestapt, is touren veranderd van een spannend avontuur in een mijnenveld van bureaucratische…

De Amsterdamse Nachtburgemeester Freek Wallagh heeft vergaderingen die de meeste Nederlanders op een doordeweekse middag nooit zullen meemaken. Deze vergaderingen vinden plaats in een vergaderzaal die waarschijnlijk te licht is voor iemand wiens werk pas echt na middernacht begint. Er wordt gesproken over geluidscontouren, bouwprojecten en bestemmingsplannen. Over de vraag of een club nog een paar jaar open mag blijven op een plek waar over drie jaar woningen worden gebouwd. Wallagh schrijft gedichten, studeert politicologie en zet zich in voor maatschappelijke verandering. Hij werd in maart 2023 tot Nachtburgemeester gekozen. De functie werd in 2003 voor het eerst in het…

Koningendag in Amsterdam neemt een vreemde wending. Het is een nog groter feest dan ooit. De straten zijn oranje van de mensen en de grachten zitten vol met boten en muziek. Toch klinken de geluiden vanuit het stadhuis de afgelopen jaren steeds minder enthousiast en steeds bezorgder. Dat komt niet doordat het feest niet goed verloopt, maar juist omdat het te goed verloopt. Op Koningsdag 2024 bevonden zich op het drukste moment meer dan een kwart miljoen mensen in de Amsterdamse grachtengordel. Daarbovenop komen nog eens 55.000 vaste bewoners die daar gewoon wonen, winkelen en misschien proberen te slapen. Tijdens…

Het is ongebruikelijk om op een koude dinsdagavond mensen voor het gordijn van de Münchner Kammerspiele te zien praten. Dit is iets wat je in andere Europese theaters niet vaak ziet. Binnen hangt een affiche die niemand onbevooroordeeld kan lezen, en buiten rijdt de tram langs de Maximilianstraße. Tassen worden bij de ingang gecontroleerd. Het is moeilijk precies aan te geven waar de spanning zit, maar die is er absoluut. Nu het conservatisme in Beieren en daarbuiten toeneemt, is het misschien geen toeval dat de grote theaterinstellingen van München juist op dit moment sterkere politieke keuzes maken. Tien jaar geleden…

Als we het over festivals hebben, zeggen we soms vreemde dingen. Veel mensen zijn geïnteresseerd in Tomorrowland, Lowlands en Pinkpop omdat het grote namen zijn. Maar op een zaterdagmiddag in augustus wordt er in een dorpje met 3.000 inwoners een tent opgezet op het marktplein. Er hangen kransen. Een lokale band speelt covers. De bakker heeft extra broodjes gebakken. De kroeg aan de overkant doet het voor het eerst in maanden weer heel goed. In het nieuws wordt niet over dat festival gesproken. Maar het houdt wel iets in stand. Het is meer waar dan in de meeste beleidsdocumenten staat…

Soms neemt een filmfestival een besluit dat verder reikt dan de films die het vertoont. De keuze van het Tribeca Film Festival voor *Dreams of Violets* voelt als zo’n moment. Het is de eerste speelfilm die volledig door AI is gemaakt en die is geselecteerd voor een groot filmfestival, en niemand doet alsof dit een onbevooroordeelde keuze is. Ash Koosha, een regisseur uit Iran die in ballingschap leefde, stond voor een verhaal dat verteld moest worden, maar niet gemakkelijk te vertellen was. In januari van dit jaar vond er in Iran een bloedbad plaats onder onschuldige mensen. Er zijn geen…