Author: Otis Walton

Elk derde weekend van augustus gebeuren er vreemde dingen in de Flevopolder. Veel jonge Nederlanders kopen dure treinkaartjes om naar Dronten te gaan en zetten hun tenten op op een stuk land dat de rest van het jaar niet bepaald romantisch aandoet. Ze blijven daar drie dagen. Regen, modder en lange rijen voor het toilet. Toch komen ze terug. Jaar na jaar, generatie na generatie. Als het om Nederland gaat, is Lowlands al lang niet meer zomaar een festival. Het is echt een groot ding geworden. Het laat zien dat je hebt geprobeerd erbij te horen of dat je ergens…

De Grachtengordel is op een zaterdagmiddag in augustus drukbezocht. Je ziet rugzakken, selfiesticks en groepjes van drie mensen die samen wandelen, terwijl fietsers op hun bel drukken. Dit is iets wat Amsterdammers gewend zijn te zien, en ze hebben het liever niet dan wel. Een paar kilometer verderop, in het Concertgebouw, is er een ander soort bezoeker. Iemand die een hotel voor vier nachten heeft geboekt, ’s ochtends naar een museum is geweest, ’s avonds naar een uitverkocht pianoconcert is geweest en tussendoor twee chique diners heeft genoten. Niemand staat die persoon in de weg. Die persoon zegt niets negatiefs.…

Er zijn theatergezelschappen die lange verhalen vertellen. En dan is er FC Bergman, dat grote werelden creëert. In letterlijke zin, niet figuurlijk. Een heel bos op het podium. Een zwembad dat echt werkt in een theater. Het publiek kan de vier verdiepingen tellende toren van alle vier de kanten bekijken. Het Antwerpse collectief heeft in bijna twintig jaar een reputatie opgebouwd die moeilijk te beschrijven is. Je voelt het zodra je een van hun voorstellingen binnenstapt. De eerste acteurs die samenwerkten waren Stef Aerts, Joé Agemans, Thomas Verstraeten, Marie Vinck, Bart Hollanders en Matteo Simoni. In 2008 kozen ze ervoor…

Het Nederlands Theaterfestival heeft een nieuwe sfeer die je meteen voelt zodra je er rondloopt. Uit de foyer klinken andere geluiden. Beter. Het zijn niet alleen mensen die iets drinken en praten over wat ze net hebben gezien; er wordt over gepraat. Er hangt een lichte spanning in de lucht, zoals wanneer iemand iets zegt dat je niet zomaar kunt vergeten. Daar valt niets aan te doen. Tobias Kokkelmans heeft het festival sinds zijn aantreden veel politieker gemaakt. Niet op een manier die je stoort, maar op een manier die je aan het denken zet. Dit jaar stonden de zogenaamde…

In de foyer van een theater hoor je misschien een regisseur van begin dertig fluisteren dat hij „iets heel anders” wil maken, maar dat hij bang is dat niemand het zal snappen. Voor wie zijn ze precies bang? Voor de mensen die daar aanwezig zijn? Voor de commissie die over het geld gaat? Of voor de mensen die daar al decennia lang de toon aangeven, maar niet zichtbaar zijn? Hij is niet de enige die zich zo voelt. Het Nederlandse theater gaat op een vreemde manier om met zijn eigen geschiedenis, waardoor jonge kunstenaars in een lastige positie terechtkomen. Enerzijds…

Tijdens het festival van Annecy is er altijd wel iets te beleven. Op de drukke terrassen hangt een sterke geur van koffie, en er heerst een levendige sfeer onder professionals die elkaar na een jaar weer terugzien. Het voelt alsof hier beslissingen worden genomen die een blijvende invloed zullen hebben op de animatie-industrie. Maar dit jaar was er nog iets anders. Een zekere spanning. Iedereen leek een gevoel van onbehagen te ervaren dat moeilijk onder woorden te brengen is. Toen de korte film Danse macabre van de Nederlandse regisseur Hisko Hulsing voor het eerst werd vertoond, barstte de bom. Mensen…

Vroeger was het organiseren van een festival iets romantisch. Veel mensen die bereid waren te helpen, een stuk grond, een goed gevoel voor muziek en misschien wat mooi weer. Het lijkt erop dat die tijd voorgoed voorbij is. Als je nu naar de festivalscene in Europa kijkt, zie je misschien geen culturele gouden eeuw, maar eerder een sector die voortdurend probeert te overleven. De druk komt vanuit vele kanten tegelijk, en daarom zijn de mensen die dit werk doen zo uitgeput. Extreem weer dwingt evenementenorganisatoren tot last-minute beslissingen die miljoenen dollars op het spel zetten. Als politiek statement worden subsidies…

Er gebeurt iets vreemds in de Nederlandse theaterwereld. Terwijl regisseurs en theaterdeskundigen langzaam AI-tools gaan uitproberen in het creatieve proces – voor dramaturgie, repetitieanalyse en zelfs het schrijven van ruwe concepten – groeit er tegelijkertijd iets anders. Een verlangen. Naar de acteur die zich verspreekt. Naar de te lange stilte. Naar het zweet dat zichtbaar is in de schijnwerpers. Iedereen die de afgelopen maanden naar de bioscoop is geweest, zal het hebben opgemerkt, ook al is het moeilijk precies te benoemen. De aandacht wordt op een andere manier gevoeld. Alsof de toeschouwers beter opletten. Het is alsof mensen weten of…

Soms vraag je je af of alles echt zo open en kwetsbaar is. In april van dit jaar beleefde Ian Carroll zo’n moment. Hij zat thuis en twijfelde of hij wel naar het Electric Daisy Carnival in Las Vegas wilde gaan, dus besloot hij even snel te kijken hoe de kaartverkoop voor dat evenement in zijn werk ging. Een systeem dat veel mensen helpt, bood hem een open deur om doorheen te glippen. Carroll is geen slecht mens. Hij beheert de vluchtzoekmachine Seats.aero en doet ook zelf onderzoek naar beveiliging. Dit soort mensen staat in de wereld van cyberbeveiliging bekend…

Sommige steden staan helemaal in het teken van muziek. Deze stad heeft zowel countrymuziek als geschiedenis. Iedereen weet dat Berlijn bekend staat om zijn techno. Maar er is iets vreemds aan oktober in Amsterdam. Het is moeilijk uit te leggen hoe de stad verandert als je er nog nooit bent geweest. Zo ontstaan er al vanaf 16.00 uur rijen voor de clubs, en rollen mensen hun rolkoffers langs de Prinsengracht terwijl ze naar muziek luisteren en studeren. Alle hotels in het centrum zitten vol. Alle terrassen zitten vol. In een kelder in de Jordaan draait iemand muziek voor dertig mensen…