Er zijn voorstellingen die je echt bij de keel grijpen. Er zijn ook voorstellingen die zo hoog boven je hoofd zweven dat je achterover in je stoel moet leunen om ze te kunnen volgen. Dat is het geval bij Miet Warlops *Inhale Delirium Exhale*. Iedereen die er onvoorbereid naar binnen gaat, komt er als een ander mens weer uit.
Het klinkt alsof het idee veel te simpel is om interessant te zijn: zes kilometer stof, zes performers en een overweldigend geluid. Maar in de handen van Warlop verandert het in een ervaring die een mix is van installatie, performance en ritueel. Er zijn kanonnen die de zijde en kasjmier door de lucht schieten, en stukken ervan vallen van het dak van het theater. Ze slokken mensen in hun geheel op. Ze begraven ze. Dan komen ze weer tevoorschijn, maar deze keer hebben ze een andere kleur en vorm. Je kunt niet zomaar naar iets kijken zonder er betekenis aan te geven.
Warslop noemt zichzelf geen choreografe of theatermaakster. Ze zegt dat ze gewoon een kunstenaar is. En ik denk dat dat de meest treffende omschrijving is. Ze maakt al twintig jaar kunst en treedt op het podium op, waarbij ze haar intuïtie volgt in plaats van de regels van de dramaturgie. Dit levert werk op dat moeilijk in één categorie te vatten is, en dat is precies waarom het zo onweerstaanbaar interessant is. Je kunt je met geen van de personages identificeren of het verhaal volgen. Daar zit je dan, midden in de stroom.
De vraag die schrijver Jeroen Olyslaegers in deze voorstelling stelt, is dezelfde vraag die Warlop lijkt te stellen: hoe herinner je je mensen die je nooit hebt ontmoet? Die gedachte geeft Inhale Delirium Exhale meer dan alleen maar een opzichtig karakter. De beelden die de stoffen oproepen, zijn niet neutraal. Lijkwaden, groepen mensen gehuld in een doek, en golven die iets in beweging brengen maar niets teruggeven. Je kiest ervoor om deze verbanden te leggen, ze ontstaan niet toevallig. Warlop is een expert in wat ze doet.
Alles wordt bij elkaar gehouden door de muziek van Stephen en David Dewaele. Wanneer de stof het podium vult, zwelt het geluid aan, en wanneer er een korte pauze is, vervaagt het. Het publiek kreeg de aanwijzing om oordopjes te dragen bij de première. Dat zegt genoeg. Het is niet zomaar achtergrondmuziek; het is een actieve deelnemer aan het geheel, iets dat je lichaam verandert nog voordat je je er bewust van bent.
Niet alleen het textiel is belangrijk, maar ook de performers. Dansers als Emiel Vandenberghe en Margarida Marques Ramalhete bewegen met een gedisciplineerde overgave die je pas achteraf echt opmerkt. Op dat moment zie je ze niet echt als mensen. Ze worden onderdeel van het materiaal en lijden er soms zelfs onder. Ze raken erin verdwaald, vechten ermee en worden erdoor bepaald. Het is een oprecht gevecht dat nooit echt gewonnen kan worden.
Na Warlops hit ‘One Song’, waarmee hij in Avignon en wereldwijd de aandacht trok, stond ‘Inhale Delirium Exhale’ voor een zware opgave. Het moest zowel uniek als goed zijn. Ja, dat is het ook. ‘One Song’ had nog een verhaallijn en een begrijpelijke structuur, maar dit werk is veel abstracter. Dat zal niet bij iedereen in de smaak vallen. Sommige recensenten zeiden dat het moeilijk te begrijpen was waar het over ging, omdat het visueel zo overweldigend was. Dat is een eerlijk standpunt. Dat is echter ook precies de bedoeling.
Opnieuw samen met de gebroeders Dewaele zal Warlop België vertegenwoordigen op de Biënnale van Venetië in 2026 met ‘It Never SSST’. Deze keer staan taal en muziek centraal in het werk. Voor iemand wiens werk al jaren op grote internationale podia wordt opgevoerd, is het logisch om deze volgende stap te zetten. Maar het blijft verbazingwekkend hoe trouw ze aan zichzelf blijft in een kunstwereld die altijd op zoek is naar nieuwe dingen.
Miet Warlop stelt geen voorstellingen samen. Ze zet dingen op. En wie er eenmaal in terechtkomt, beseft al snel dat hij er niet meer uitkomt.
