In The Book of Boba Fett speelde Luke Skywalker. Luke Skywalker zoals hij eruitzag toen hij in de tachtig was, niet Mark Hamill zoals hij er nu uitziet, zeventig jaar oud, met een gezicht dat de tand des tijds duidelijk heeft doorstaan. Dezelfde stem, dezelfde leeftijd en dezelfde uitstraling. Hamill stemde toe. Hij leende zijn stem, zijn lichaamstaal en zijn stilzwijgende goedkeuring. Hij was echter niet degene die voor de camera stond. Het was een digitale reconstructie van zijn vroegere zelf. En het was succesvol genoeg om de discussie op gang te brengen die nog steeds gaande is.
In de entertainmentindustrie is de vraag of algoritmes acteurs zullen vervangen, verschoven van theoretisch naar praktisch. Mensenmassa’s gecreëerd door AI vullen al achtergronden waar vroeger honderden figuranten nodig waren. De korte formats op TikTok, YouTube Shorts en soortgelijke kanalen staan bekend als microdrama’s, en ze creëren volledig kunstmatige casts om extreem snel materiaal te produceren. De technologie ontwikkelt zich sneller dan de industrie kan bijbenen, de kwaliteit is voldoende voor het beoogde gebruik en de kostenbesparingen zijn reëel.
Dat is niet zo gevaarlijk als het klinkt. De rollen die al het minst menselijk waren, zijn juist het meest vatbaar voor vervanging door algoritmes: het computergegenereerde gezicht in een scène dat in de nabewerking wordt aangepast, de anonieme persoon op de achtergrond en de digitale dubbelganger voor risicovolle acties. De essentie van acteren, namelijk de aanwezigheid van een mens die iets onverwachts doet en een moment creëert dat niet van tevoren bedacht had kunnen zijn, ontbreekt in al die situaties.
De angst dat het algoritme die kern zal vervangen, komt voort uit een misvatting over wat bioscoopbezoekers zoeken. De vraag naar authentieke menselijke emotie zal eerder toenemen dan afnemen wanneer de markt overspoeld wordt met algoritmisch perfecte films en series, wat nu al gebeurt. Perfectie is te verwachten. Het exacte tegenovergestelde van wat een algoritme creëert, is een acteur die in een bepaalde scène iets doet wat niemand had verwacht, die een zin op een manier uitspreekt die de regisseur verrast, of die daadwerkelijk huilt of lacht in plaats van het te acteren.
Na een langdurige onderhandelingsstrijd met de grote studio’s heeft SAG-AFTRA, de Amerikaanse acteursvakbond, contractuele afspraken bereikt over toestemming en vergoeding voor het gebruik van iemands digitale beeltenis. Hoewel het gebruik van digitale replica’s – met toestemming en betaling – een legitieme techniek is, beschermen deze afspraken acteurs tegen ongeoorloofd gebruik van hun beeltenis. Dit verstandige compromis zou de sector in staat kunnen stellen een volledig verbod te omzeilen.
Tien jaar geleden hadden onafhankelijke filmmakers geen enkele kans om te profiteren van de democratisering die AI-tools bieden. Alleen studio’s met de bijbehorende middelen konden een episch verhaal produceren met enorme sets, talloze figuranten en complexe visuele effecten. Nu verdwijnt die barrière. Het valt nog te bezien welke verhalen dit zal opleveren die voorheen onbereikbaar waren.
