In Nederland zijn de meeste mensen die evenementen organiseren volwassenen die via marktonderzoek, focusgroepen en demografische studies jongeren proberen te bereiken. Maysar Gijsman is 13 jaar oud en woont in Groningen. Zij heeft dat allemaal niet nodig. Hij is er al. Hij weet wie er in opkomst is, wat zijn vrienden willen horen en welke namen in Selwerd, Paddepoel en Tuinwijk belangrijk genoeg zijn om mensen van hun stoel te krijgen. Het kost geld om dat soort informatie te verkrijgen, als je het al kunt krijgen voordat het verouderd is.
Die kennis werd benut voor het Triple Wijk Festival, dat plaatsvond in De Parrel in Groningen. Een hiphopfestival voor jongeren uit de regio, alcoholvrij en gericht op de buurten die bediend worden. Er waren geen sponsorcontracten met grote namen. Geen VIP-tenten. Geen line-up samengesteld door een Amsterdams boekingsbureau. De stijl is bewust klein en gericht, en dat is precies waarom het werkt.
Het is gemakkelijk te zien hoe het concept klopt. Grote festivals voor volwassenen betalen om naamsbekendheid te verwerven. Maysar heeft gratis toegang tot de mensen die hij wil bereiken, omdat hij zelf een van hen is. Hij boekt lokale bands en artiesten die zijn vrienden en familie al kennen via sociale media en van de straat. Dit zijn geen artiesten die een hoge gage nodig hebben. De locatie is eigendom van de gemeente, de samenwerking is met groepen die al in die regio actief zijn, en het feit dat er geen alcohol geschonken wordt, maakt de vergunningsprocedure veel eenvoudiger dan voor commerciële evenementen. De bouwkosten zijn laag. Het publiek blijft trouw. Bezoekers aantrekken kost niet veel.
Wanneer professionele organisatoren hem voor het eerst ontmoeten, valt het hen niet meteen op hoe oud hij is. Dat is wat iedereen in zijn groep altijd zegt. Alles is perfect gecoördineerd, iedereen begrijpt elkaar en er zijn plannen gemaakt voor wat er mis zou kunnen gaan. Je zou normaal gesproken niet verwachten dat iemand die nog op de middelbare school zit, zulke eigenschappen heeft. Maar dat zijn ook de eigenschappen die je ontwikkelt als je vanaf het begin begrijpt hoe dingen werken – niet als een formule, maar door ze steeds opnieuw te doen.
Dit verhaal laat zien hoe de Nederlandse evenementenwereld op een bredere manier omgaat met jongerencultuur. Veel programma’s voor tieners en jongvolwassenen worden gemaakt door volwassenen die proberen tieners en jongvolwassenen van buitenaf te begrijpen. Dat leidt tot evenementen die er op papier goed uitzien, maar in de praktijk niet werken. In Maysars model is die volgorde omgedraaid: de gemeenschap staat voorop, dan het evenement. De omvang is kleiner geworden. Er is meer loyaliteit. De prijzen zijn lager. En de bezoekers hebben het gevoel dat er echt iets voor hen is gemaakt, omdat het door een van hen is bedacht.
Het is niet duidelijk of dit model ook buiten Groningen en de wijken die Maysar kent, toepasbaar is. De kracht ervan schuilt in de specifieke aanpak: je weet precies wie je helpt, omdat je er zelf ook bij hoort. Het is lastig om dat buiten Nederland te brengen zonder de essentie te verliezen. Het is echter een bekende les over hoe je met zo min mogelijk middelen relevant kunt zijn voor een nichepubliek. Maysar is 13 jaar oud. Dit zal waarschijnlijk niet zijn laatste festival zijn.
