Donington Park ruikt na drieëntwintig jaar nog steeds naar ambitie en gemorst bier. De editie van Download Festival 2026 vond plaats onder een hemel die schommelde tussen zonneschijn en motregen, wat zorgde voor een weekend dat zowel nostalgisch als verrassend vernieuwend was. De headliners alleen al waren voldoende om het evenement te verkopen, met Linkin Park, Guns N’ Roses en Limp Bizkit als vaste waarden elke avond. Het ware verhaal van Download 2026 zat echter in wat er zich om hen heen afspeelde: de stille momenten tussen de kakofonische muren, de geheime reserveringen en de middagoptredens die niemand verwachtte te onthouden.
De opwinding was bijna absurd, want vrijdag was de dag van Limp Bizkit. Uren voordat Fred Durst het podium betrad, lagen de velden bezaaid met rode baseballpetjes. In 2002 zou de band headliner zijn van de eerste Download, maar ze moesten afzeggen. Ze namen die plek eindelijk in, meer dan twintig jaar later, en sloten een set af met “Break Stuff”, een nummer dat bol stond van meezingers en mosh-hits die ze ooit hadden geschreven. Halverwege het optreden was een cover van “Behind Blue Eyes” van The Who, ter ere van bassist Sam Rivers, een onverwacht ontroerend moment dat iedereen verraste. Het kwam misschien zo hard aan omdat weinig mensen tederheid van Limp Bizkit hadden verwacht.
Slash lijkt nog steeds met een Les Paul geboren te zijn, en zaterdag was het de beurt aan Guns N’ Roses. Afhankelijk van je knieën duurde hun set meer dan drie uur, wat ofwel ruim voldoende ofwel behoorlijk zwaar is. Binnen de eerste minuut was “Welcome to the Jungle” een hit. Tegen de tijd dat “Paradise City” afgelopen was, leek niemand zich meer druk te maken over het feit dat het bijna middernacht was, armen werden om de schouders van vreemden geslagen en stemmen klonken luid over het hele veld. Trivium, die terugkeerden naar het Apex-podium met een set die eindelijk de belofte van hun legendarische optreden in 2005 waarmaakte, gaven zaterdag ook een van de beste optredens. Met hun verleden verweven met de identiteit van Donington, lijken bands als Trivium onderdeel te zijn geworden van het festival zelf.
Linkin Park was zondag de eerste vrouwelijke headliner van het festival, en de aanwezigheid van Emily Armstrong gaf de toch al bomvolle avond extra gewicht. Elk woord van het comebackalbum “From Zero” uit 2024 werd door het publiek meegezongen, zo luid dat waarschijnlijk alle resterende onenigheid over de nieuwe koers van de band de kop werd ingedrukt. Het was moeilijk om de verandering niet op te merken toen 80.000 mensen besloten dat deze versie van Linkin Park thuishoorde op Donington.
De acts die om twee uur ‘s middags voor halflege tenten spelen, zijn echter altijd al kenmerkend geweest voor festivals zoals Download. Het Opus-podium op vrijdag begon met een metalcore-optreden van Silent Planet dat zo fysiek uitputtend was dat het de rest van het weekend nog nagalmde. Frontman Garrett Russell droeg nummers op aan thema’s waar de meeste bands zich niet aan zouden wagen, en schreeuwde met evenveel felheid over genocide, geestelijke gezondheid en hoop. In de Dogtooth-tent op zaterdag speelde Lowen, een Brits-Iraanse band uit Londen, melancholische riffs vermengd met Midden-Oosterse melodieën die totaal anders klonken dan al het andere op het programma. Kublai Khan TX bewees dat een flinke kater soms de beste remedie is voor een driedaagse uitspatting door de katerige menigte op zondag uit hun campingstoelen te slepen met rauwe hardcore.
De grootste verrassing van het weekend kwam van Skindred, die een verdacht gat in het Dogtooth-programma op zondag opvulden met een geheime set die de tent in een mum van tijd vol kreeg. Sneller dan de meeste bands een gitaar kunnen stemmen, bracht Bloodywood nu metal met een vleugje Delhi naar het hoofdpodium en overtuigde daarmee de sceptici. Met circle pits die losbarstten met de ongedwongenheid van een band die hardcore niet al te serieus neemt, toverde Drain de Avalanche-tent om tot een Californisch straatfeest.
Na zo’n weekend bekruipt je het gevoel dat Download op subtiele wijze iets blijft bewijzen. Ja, de tickets worden verkocht door de headliners. Maar die kleinere podia, de momenten tussen de spektakels, zijn waar het ware hart van het festival klopt. Dit soort chaos is al meer dan 20 jaar aanwezig op de velden van Donington, en 2026 bewees dat het nog steeds springlevend is. Toen je zondagavond langs modderige laarzen en suizende oren liep, was het moeilijk te voorspellen dat die magie niet nog eens 23 jaar zou voortduren.
