Als je in de zomer naar Den Haag gaat en het lijkt er leeg, hoef je alleen maar naar het zuiden te gaan. Ergens tussen de chique wijken en de volkstuinen ligt het Zuiderpark, een stadspark dat elk jaar weer de luidruchtigste groene plek van de Randstad wordt. Dit jaar zal dat niet anders zijn. De line-up voor dit jaar is echt indrukwekkend.
Het begon al vroeg in het seizoen. Op 6 juni ging The Crave Festival officieel van start. Dit evenement is uitgegroeid tot een vaste waarde in de Europese elektronische muziekscene. Er waren vijf podia, het terrein was vol en artiesten als Donato Dozzy, Daria Kolosova en Robert Hood traden op. Die namen zeggen iets voor mensen die echt van elektronische muziek houden. The Crave hoeft niets meer te bewijzen, want mensen komen vanuit het hele land, en zelfs uit het buitenland, naar het festival.
Daarna volgde een zeer strak programma. Het Sun Splash Reggae Festival en het Reggaeton & Latin Festival vonden beide begin juli plaats, met slechts twee dagen tussenruimte. Anuel AA, Elvis Crespo en Omar Courtz, drie van de grootste namen in de Latijns-Amerikaanse muziek, traden op 4 juli op. De volgende dag klonk er reggaemuziek op Sun Splash. Het park had niet eens tijd om op adem te komen. In dit kleine deel van Den Haag verandert de muziek in slechts één weekend van bachata naar rootsmuziek. Het is alsof de stad zelf niet kan beslissen wat ze wil.
Vervolgens trad op 7 juli Alanis Morissette op, met Krezip en K’s Choice als voorprogramma. Hoewel het op papier misschien vreemd lijkt, klopte de manier waarop het in het Zuiderpark in elkaar paste wel. Mensen van midden veertig komen naar Morissette kijken. Ze luisterden als tieners naar haar platen en staan nu, met een glas wijn in de hand, op het festivalterrein te wonderen hoe dit allemaal mogelijk is. Een stadspark bij zonsondergang is op dat soort avonden de beste plek om te zijn.
Op 10 juli, midden in alle drukte, gaven The Opposites een optreden. Het was dezelfde plek, maar het was een andere wereld en een ander publiek. En op 12 juli sloten Romeo Santos en Prince Royce de eerste festivalreeks af. De organisatoren noemden hen de „koningen van de bachata“, en wie dat te dramatisch vindt, heeft waarschijnlijk nog nooit gezien hoe mensen buiten op die muziek reageren. Er heerst hier een heel andere energie.
En wat er nog gaat komen, is echt gaaf. Op 8 augustus is er het Fawaka Fest. Op 9 augustus is er het Myrchfest, een festival voor de Desi-gemeenschap. En in september is er het Once in a Blue Moon Festival, met roots- en Americana-muziek. Deze line-up doet de vorige misschien wat verbleken, maar dat is precies wat het Zuiderpark zo interessant maakt. Het heeft geen duidelijke identiteit en richt zich niet op één specifiek publiek. Het park staat open voor alles.
Het is moeilijk om niet na te denken over wat dit voor de stad betekent. Toeristen trekken al jaren naar Den Haag in plaats van naar Amsterdam. Dat wordt niet helemaal opgelost door het Zuiderpark, maar het verandert wel hoe mensen erover denken. Deze groep, Zomer in het Zuiderpark, werkt samen met Greenhouse Talent en heeft al jaren dezelfde formule verfijnd: een geweldig park, een breed programma-aanbod en de overtuiging dat mensen bereid zijn te reizen voor muziek die hen raakt.
Het is niet duidelijk of dat model in de toekomst zal blijven werken. De prijzen van live-entertainment stijgen; artiesten als Romeo Santos zijn niet goedkoop, en er komen steeds meer mensen naar Nederlandse festivals. Maar voorlopig lijkt het goed te gaan in het Zuiderpark. Gestaag en rustig, zomer na zomer.
