Spanje won zijn vierde Europese titel op het EK 2024. Maar dat leverde ook een deuntje op dat je minstens net zo lang bijblijft als de trofee zelf. Het gezang “Cu-cu-cucurella, se come una paella” ontstond op de tribunes en belandde op de telefoons van miljoenen mensen die, ondanks dat ze niet vaak voetbal kijken, het nooit zullen vergeten.
Het liedje is opgedragen aan Marc Cucurella, verdediger van Chelsea en het Spaanse nationale team. Hij is niet de meest voor de hand liggende kandidaat voor een virale sensatie; hij is geen aanvoerder, geen topscorer en ook niet het gezicht van het team in de traditionele zin. Toch paste het gezang op een onverwachte manier bij hem: de tekst is absurd genoeg om zowel humoristisch als memorabel te zijn, en zijn naam heeft het perfecte ritme en rijmt op andere Spaanse uitdrukkingen.
De eenvoud van de woorden maakt ze juist zo effectief. Erling Haaland huivert van angst bij de aankomst van Cucurella en nuttigt een paella en een Estrella-bier – twee van de meest clichématige Spaanse associaties die je je kunt voorstellen. De laatste regel voegt een anticlimax toe: Haaland huivert en krijgt een koekje. Dat is alles. Geen metafoor, geen diepgang. Gewoon een mooi klinkende naam, vergezeld van een paar amusant nutteloze plaatjes.
De fans die met het idee kwamen, kozen Haaland bewust als doelwit. In de Premier League is Cucurella’s club, Chelsea, het complete tegenovergestelde van de krachtige spits van Manchester City. Haaland wordt niet serieus aangevallen met het spreekkoor. “We hebben onze eigen held, en hij draagt zijn naam met net zoveel trots als jullie de jouwe” is meer een luchtige grap. Het is gewoon toevallig dat het scanderen van de naam het beter laat klinken.
Zelfs Cucurella deed mee. Dat was het cruciale moment in de verspreiding ervan. Een speler geeft zijn eigen virale muziek toestemming om zich via sociale media te verspreiden door het te omarmen, op te nemen, mee te zingen en er duidelijk van te genieten. De grap werd nog versterkt door fans die niet zeker wisten of ze door konden gaan nadat ze beseften dat hun onderwerp het begreep. Zo werkt de online voetbalcultuur: de laatste duw die nodig is, is het oprechte enthousiasme van de individuele deelnemer.
Er zijn meer liedjes die een Europees toernooi hebben overleefd dan het Cucurella-gezang. “Seven Nation Army” van The White Stripes is al twintig jaar een stadionlied dat losstaat van de band. Gala’s nummer “Freed from Desire” krijgt een tweede leven als soundtrack van het WK. Het Cucurella-gezang verschilt hierin dat het speciaal voor één speler en evenement is geschreven, maar het is zo populair geworden dat het die context heeft overstegen.
Het is onwaarschijnlijk dat het liedje ooit vergeten zal worden. Haaland en zijn koekjes zijn te symbolisch, terwijl Paella en Estrella te alledaags zijn. Zelfs nadat de speler is gestopt, zal de naam Cucurella voor veel mensen met muziek verbonden blijven.
