Iedereen kent wel een paar liedjes, maar niemand kan ze echt uitleggen. “Wonderwall” van Oasis is het meest besproken nummer in deze categorie. Sinds de release op het album (What’s the Story) Morning Glory? in 1995 is het uitgegroeid tot een van de beroemdste Britse rocknummers aller tijden. De schrijver van het nummer heeft echter meer dan eens verschillende verklaringen hiervoor gegeven.
Het nummer werd geschreven door Noel Gallagher als een bedankje aan een fictieve vriend die je helpt wanneer je hem het hardst nodig hebt. De manier waarop hij het verwoordde, zegt veel over hem. Het gaat niet over een romantische interesse of een liefdesrelatie. Het is een beeld van een gedachte. Een plek waar iemand die op het punt staat zichzelf te verliezen zich veilig kan voelen. Maar omdat de tekst niet duidelijk genoeg is om die uitleg af te dwingen, heeft elke luisteraar er iets anders in gevonden. De meeste mensen associëren “Wonderwall” met een romantische situatie die ze zelf hebben meegemaakt.
De uitdrukking zelf komt van George Harrison. Harrison maakte in 1968 in zijn eentje een instrumentaal album. Het heette Wonderwall Music en bevatte experimentele geluiden voor een film met dezelfde naam. Gallagher nam die uitdrukking over en gaf er een andere betekenis aan. De persoon die je gedachten vult en je beschermt tegen de chaos om je heen, wordt in Oasis een “wonderwall” genoemd. Dat kan een echt persoon zijn of iets abstracters, zoals een gedachte, een droom of een gemoedstoestand. Het nummer laat die vraag bewust open.
De kernboodschap van het nummer is: “Want misschien ben jij wel degene die me redt.” “Misschien” is hier het belangrijkste woord. Niet zeker. Niet zeker van jezelf of van de ander. De emotionele lading van de zin komt voort uit het feit dat het geen bewering is, maar een hoop. En hopen zonder het zeker te weten is een menselijke zwakte die iedereen herkent, ongeacht in wat voor relatie ze zich op dat moment bevinden.
De eerste regel, “Vandaag is de dag dat ze het je teruggeven,” heeft een andere sfeer. Er hing een gevoel van urgentie in de lucht, alsof er eindelijk een keuze gemaakt moest worden. Het is aan de verteller om te zeggen of te doen wat hij al die tijd heeft uitgesteld. Het lied zegt niet of dat werkt of niet. Het laat alleen het moment zien waarop de keuze werd gemaakt.
“Wonderwall” wordt nog steeds gespeeld tijdens akoestische avonden, in films, op de radio en zelfs door iemand die dertig jaar later pas vier akkoorden op gitaar heeft leren spelen. Dat komt doordat het zo onduidelijk is. Mensen kunnen zich niet identificeren met een lied dat te specifiek is. Iedereen kan zich wel identificeren met een lied dat net vaag genoeg is. Noel Gallagher heeft wel eens gezegd dat hij het lied begint te vervelen. Maar het publiek vindt het duidelijk nog steeds geweldig.
