Soms duikt iets kleins, zoals een simpele handeling of een liedje dat uit het niets lijkt te komen, ineens overal tegelijk op. Een voorbeeld hiervan is de Cup Song. Een meisje, een bekertje, een liedje uit een andere eeuw en een filmscène die iedereen keer op keer bleef bekijken. Niemand die in 2012 of 2013 online was, kon het gemist hebben.
Maar het Cup Song is een verhaal van veel langer geleden. Het deuntje werd in 1931 geschreven door A.P. Carter van de beroemde Carter Family. Het ging over het achterlaten van mensen wanneer je vertrekt, hoe moeilijk het is om afscheid te nemen, en verlies. Het werd in 1937 door J.E. Mainer omgezet in een volksliedje uit de Appalachen. Decennialang bleef het onopgemerkt, terwijl het in de vergetelheid was geraakt. Totdat Heloise Tunstall-Behrens en Luisa Gerstein, twee Britse muzikantes, er iets vreemds mee deden: ze bespeelden het als percussie met een beker. Ze noemden zich Lulu and the Lampshades, en in 2009 zette hun versie het internet op zijn kop op een manier die aanvankelijk door niemand echt werd opgemerkt.
| Categorie | Details |
|---|---|
| Naam | “Cups (Pitch Perfect’s ‘When I’m Gone’)” |
| Artiest | Anna Kendrick |
| Originele basis | “When I’m Gone” (1931), A.P. Carter / The Carter Family |
| Cup-versie door | Lulu and the Lampshades (Heloise Tunstall-Behrens & Luisa Gerstein), 2009 |
| Bekend geworden via | Film Pitch Perfect (2012) |
| Single uitgebracht | 26 maart 2013, Republic Records |
| Hoogste positie Billboard Hot 100 | Nummer 6 (augustus 2013) |
| Weken in de Hot 100 | 44 weken |
| Certificering VS | Triple Platinum (RIAA) |
| Genre | Folk pop |
| Lengte (single) | 2:07 |
Het begon op YouTube en vond vervolgens zijn weg naar Reddit, waar een meisje genaamd Anna Burden het oppikte. Het was dankzij haar video dat de techniek van het tikken op een beker echt een vlucht nam. Wanneer een idee op de juiste plek op het internet terechtkomt, wordt het gekopieerd, gedeeld en besproken, en plotseling is het van iedereen en van niemand. Op dat moment stond Anna Kendrick vooral bekend als actrice uit films als ‘Up in the Air’ en ‘50/50’. Ze was niet echt iemand van wie je zou verwachten dat ze het volkslied zou zingen. Maar ze hoorde het liedje op Reddit en het raakte haar.
“I’m a Little Teapot”, een kinderliedje uit 1939, was het eerste nummer dat de producenten van Pitch Perfect in gedachten hadden voor haar auditie-scène. Kendrick speelde “Cups” voordat de opnames begonnen. In eerste instantie wist ze niet eens zeker of ze wel in een musicalfilm wilde spelen. Dat was het dan, de keuze was gemaakt. De manier waarop culturele momenten ontstaan, is niet altijd gepland, wat misschien nog een reden is waarom ze blijven hangen.
De scène is vrij rustig. Kendrick gaat aan een tafel zitten met een plastic bekertje voor zich en begint te tikken. Er was geen overdreven choreografie of special effects. Juist omdat het zo eenvoudig is, kun je je ogen er niet van afhouden. Ik vind het fascinerend hoe ritme en melodie samenkomen in iets eenvoudigs als een bekertje. De kinderen leerden het op het gehoor. Tieners maakten filmpjes van zichzelf. Scholen deden mee. Er zat meer achter dan alleen het nummer. Het ging erom er deel van uit te maken en het zelf te kunnen doen.
In 2013 bracht Republic Records een remixversie uit met een bridge, gitaar en strijkers die niet in de filmversie zaten. De critici waren verdeeld. Sommige recensenten vonden dat de remix afbreuk deed aan de charme van het origineel omdat hij te gepolijst, te commercieel en „Mumford & Sons-achtig“ was. Sommige mensen waren dol op de langere versie. Het maakt eigenlijk niet uit wie gelijk had; het nummer bereikte de zesde plaats in de Billboard Hot 100, bleef daar 44 weken staan en werd in de VS bekroond met drievoudig platina. Barbra Streisand was de enige andere artiest die een top 10-hit in de Hot 100 had en zowel voor een Tony Award als voor een Oscar werd genomineerd. Kendrick is de tweede artiest die dit heeft gepresteerd.
Het is mogelijk dat hij het perfecte moment heeft gekozen om de ‘Cup Song’ zo populair te maken. In de jaren 2012 en 2013 begonnen sociale media echt volwassen te worden en konden er daadwerkelijk dingen gebeuren. Het idee van iemand die in zijn eentje aan een tafel zit, een beker oppakt en een liedje zingt over weggaan terwijl niemand luistert, is ook tijdloos. Dat raakt bij iedereen een gevoelige snaar. De tekst zegt dingen als „je zult me missen om mijn haar en de manier waarop ik loop”, maar er is niemand in de scène die het hoort.
Het is heel ontroerend vanwege de eenzaamheid die eruit spreekt. En dan is er nog de vraag die nooit helemaal beantwoord wordt: van wie is dit liedje? Van Carter, van Lulu and the Lampshades, van Anna Burden (die het beroemd maakte), of van Kendrick (die er een beroemde filmscène van maakte)? Waarschijnlijk zal niemand het antwoord weten. En toch van iedereen. The Cup Song vond elke keer weer een nieuw publiek en betekende voor iedereen iets anders. Dat is misschien wel het meest eerlijke wat erover gezegd kan worden.
