Nathaniel Bassey – The Maranatha Song brengt de hemel naar aarde

Sommige liederen zing je gewoon. Maar er zijn ook liederen die je tot gebed aanzetten. „The Maranatha Song” van William McDowell behoort zonder twijfel tot die tweede categorie, en de uitvoering ervan door Nathaniel Bassey laat perfect zien hoe geweldig dit lied is.

Bassey zingt niet. Geen enkele noot. Mensen die samenwerken in de gospelmuziek wedijveren vaak om te zien wie het hardst kan schreeuwen of wiens stem het meest opvalt. Maar de Nigeriaanse aanbiddingsleider kiest voor stilte – gevuld met koperblazers. Hij begint het lied met een trompetsolo, die meer een aankondiging is dan een inleiding. Aan het einde komt hij terug, net op het moment dat McDowell Mattheüs 24 begint voor te lezen. Dat is alles. Maar voor mij is het genoeg.

Het valt moeilijk te ontgaan hoe bewust die keuze is. In bijbelverhalen is de trompet altijd gebruikt om iets groters dan zichzelf aan te kondigen, zoals een bijeenkomst, een overwinning of de komst van een koning. Het stuk heeft een liturgisch karakter omdat McDowell alleen Bassey dit instrument laat bespelen. Theologie is aanwezig in zowel de tekst als de manier waarop het is samengesteld. De wederkomst van Christus staat centraal in het Maranatha-lied.

Dat is geen eenvoudig thema. Als je het te letterlijk neemt, verandert het in een catechismusoefening. Als het te vaag is, verliest het zijn belang. McDowell, Julia McMillan-Lamur en Ntokozo Mbambo gaan hier allemaal uitstekend mee om. Ze voegen elk hun eigen persoonlijkheid toe aan het lied zonder de samenhang te verstoren. De eerste regel maakt het meteen duidelijk: bereid je voor op de komst van de Heer door de weg vrij te maken, je blik te richten en je hart voor te bereiden. Het is helder, to the point en heeft de toon van echte verwachting in plaats van theologische abstractie.

Op een bepaald moment in het nummer vragen stemmen op de achtergrond: ‘Can you feel it?’ Voel je het? Het komt steeds dichterbij. Op dat moment herinner je je de keuze die Bassey in het begin maakte wat betreft de productie. Die trompetstoot was niet alleen voor de show. Het betekende iets. Daarna voelt het luisteren naar het nummer minder als plezier en meer als je voorbereiden, hoewel het mogelijk is dat niet iedereen dat zo ervaart.

Het album *Dreams, Revelations & Moments*, waar dit nummer op staat, maakt duidelijk dat McDowell aanbiddingsmuziek wil maken waar mensen na de zondagsdienst naar luisteren. Het is nog te vroeg om te zeggen of het album als geheel die belofte waarmaakt, maar *The Maranatha Song* zorgt ervoor dat ik meer wil horen. De warme Afrikaanse stem van Mbambo, de expressiviteit van McMillan-Lamur en de helderheid van McDowells composities doen vermoeden dat het album meer dan één sterk moment zal bevatten.

Het bredere plaatje is wat dit alles interessant maakt. In de afgelopen jaren is Nathaniel Bassey bekend geworden buiten Nigeria en zelfs buiten de Afrikaanse gospelscene. Hij wordt hier getoond tegen de achtergrond van zijn werk bij Hillsong en zijn invloed op een hele generatie aanbiddingsleiders. Toch kiest hij ervoor bescheiden te zijn. Geen solo. Geen moment in de schijnwerpers. Een trompetklank die je uitnodigt om op te kijken.

Een artiest die weet wanneer hij moet spreken en wanneer hij moet zwijgen, is bewonderenswaardig. Nathaniel Bassey doet precies dat in ‘The Maranatha Song’, en in de stilte klinkt hij sterker dan ooit.