Concert Music Festival Spain – waarom iedereen het over Chiclana de la Frontera heeft

Er is iets vreemds aan de hand in Chiclana de la Frontera. Je zult het stadje op de meeste kaarten niet kunnen vinden, omdat het op het uiterste zuidelijke puntje van de Spaanse kust ligt, tussen de Atlantische Oceaan en de moerassen van het Coto de Doñana. Natuurlijk verandert het schiereiland Sancti Petri in iets dat moeilijk te beschrijven is, tenzij je er zelf elke zomer bent geweest, wanneer de temperaturen in Andalusië de veertig graden bereiken. Het Concert Music Festival Spain, beter bekend als ‘het festival van Chiclana’, trekt al meer dan vijf weken lang een bonte mengeling van mensen naar dit vergeten deel van de provincie Cádiz.

Het vindt dit jaar plaats van 10 juli tot 15 augustus. Vijf weken. Zelfs voor Spanjaarden is dat erg lang, en het lijkt erop dat het zo bedoeld was. Alsof de organisatoren wisten dat een weekend niet genoeg zou zijn voor alles wat ze in gedachten hadden.

De lijst is, op zijn zachtst gezegd, lang. Op 25 juli treedt ZZ Top op. Ja, die ZZ Top, die al bijna 50 jaar samen is en nog steeds op volle kracht doorgaat. De dag ervoor was Carlos Rivera er. En op 1 augustus komt Chayanne op het podium. Deze naam heeft ongeveer hetzelfde effect op het Spaanstalige publiek als Michael Bublé vroeger had op een Belgische bruiloft. Dat is nog niet alles. Sting is er al eens geweest, Pablo Alborán is de stem van klassieke Spaanse liedjes, en El Arrebato is een naam die in Andalusië meer betekent dan je zou denken als je uit Nederland komt. Elke avond kun je tegelijkertijd flamenco, blues, Latin pop, klassieke viool en indierock horen.

Misschien is het juist de omgeving die het festival onderscheidt van de grotere evenementen in Europa. Sancti Petri is geen plek waar festivals na de zomer weer verdwijnen. Je vindt er echte stranden en een echte zee, samen met een rustige sfeer die anders is dan de chaos die bij andere grote festivals kan heersen. Een briesje vanaf de oceaan waait je tegemoet terwijl je daar met je drankje staat. Iemand op het podium zingt in het Spaans over iets wat je niet helemaal begrijpt, maar wat je diep raakt. Dat maakt het moeilijk om cynisch te zijn.

Maar het is ook een commerciële aangelegenheid, en dat mag niet worden vergeten. In de loop van vijf weken zullen er 80 artiesten optreden, en er worden 25.000 bezoekers verwacht. De locatie is verbonden aan een hotelketen, wat niet gunstig is voor een klein, onafhankelijk festival. Dat kan een nadeel zijn, maar het hangt ervan af wat je zoekt. Dit is een goede optie voor mensen die willen genieten van een avondje livemuziek aan het water zonder in de modder te hoeven kamperen of urenlang in de rij te staan. Voor mensen die de chaos van Glastonbury echt missen, is het hier misschien iets te gepolijst.

Wat het programma echter zo bijzonder maakt, is de diversiteit ervan. Niet alleen op muzikaal gebied, maar ook qua cultuur. Ara Malikian speelt klassieke viool op een manier die je normaal gesproken niet op een festival zou verwachten. Miguel Poveda brengt flamenco ten gehore die je normaal gesproken in een klein theater zou zien, niet in de open lucht. En dan zijn er nog artiesten als Rusowsky en Lia Kali, wier sound een mix is van R&B en elektronica die vooral jongeren aanspreekt. Het lijkt erop dat de programmeurs hun uiterste best hebben gedaan om niemand buiten te sluiten, wat soms tot middelmatigheid kan leiden, maar hier lijkt het te werken, misschien vanwege het weer en de locatie.

Het Concert Music Festival Spain vindt al een paar jaar elke zomer plaats in Spanje en begint nu ook buiten Spanje aandacht te trekken. We weten nog niet of dat goed nieuws is. Er zal meer druk op het programma komen te staan en de verwachtingen zullen hoger zijn als er meer bezoekers komen. Ook is de kans groter dat de sfeer van kleinschalige ontdekkingen plaatsmaakt voor grootschalige logistiek. Het lijkt erop dat de balans nu goed is. Overdag is Sancti Petri rustig, maar ’s avonds staat alles in de schijnwerpers. Uiteindelijk is dat genoeg.