Het is niet eenvoudig om naam te maken op De Nes. Als je er op een doordeweekse avond langsloopt, zie je misschien mensen met hun kraag omhoog, iemand die haast heeft, en af en toe een deur die opengaat en weer dichtgaat. Mensen die precies weten wat ze willen zien, bezoeken al decennia lang de theaters in deze smalle Amsterdamse straat. Het is moeilijk om indruk op hen te maken. Dat maakt wat Nina de Wit die avond deed des te verbazingwekkender.
Er waren niet veel mensen, geen rode loper en geen pers. Integendeel zelfs. Een kleine zaal met een podium zonder groot decor, en een vrouw die het podium op liep alsof ze al wist dat de avond goed voor haar zou verlopen. Misschien hebben ze geleerd zo zelfverzekerd te zijn. Het zou echt kunnen zijn geweest. Van buitenaf is dat moeilijk te zeggen. Maar de mensen in de zaal merkten het verschil.
| Keys | Values |
|---|---|
| Naam | Nina de Wit |
| Beroep | Theatermaker / Performer |
| Thuisbasis | Amsterdam |
| Speellocatie | De Nes, Amsterdam |
| Genre | Kleinkunst / Cabaret / Podiumkunst |
| Bijzonderheid | Doorbraakoptreden dat breed besproken werd in theaterkringen |
| Publiek | Breed theaterpubliek, Amsterdam en omstreken |
| Stijl | Intiem, persoonlijk, scherp geobserveerd |
De show die Nina de Wit die avond neerzette, was niet spectaculair in de gebruikelijke zin van het woord. Er was geen grootse show of overweldigende lichtshow. Maar erbij zijn, dat was iets bijzonders. Op de een of andere manier vulde ze de zaal op een manier die moeilijk uit te leggen is, maar duidelijk wordt als je erbij bent. Mensen leunden naar voren. Niet bewust, maar zo leek het wel. Vaardigheid alleen is niet genoeg om zoveel aandacht te trekken.
De Nes heeft iets unieks. Al generaties lang gaan mensen naar de theaters in deze straat, dus er is veel geschiedenis. Er is een reden waarom namen als De Brakke Grond en Frascati hier worden gebruikt. Ze komen voort uit een traditie van cabaret en theater die nauwkeurigheid boven opzichtigheid stelt. Nina de Wit paste die avond perfect in die situatie. Niet omdat ze probeerde te zijn zoals iedereen, maar omdat ze haar eigen taal sprak op een podium dat daar klaar voor was.
Er was iets opvallends aan de manier waarop ze het publiek toesprak. Niet te opdringerig, maar toch direct. Ze keek toe. Ze zei wat ze dacht. En af en toe zei ze iets waardoor de hele zaal even stilviel, voordat er gelach losbarstte. Van spanning naar ontlading: dat ritme kun je niet ter plekke verzinnen. Wat dat mogelijk maakt, is hoe je je optreden opbouwt en hoe zeker je ervan bent terwijl je er middenin zit.
Het is altijd onzinnig om te proberen uit te leggen wat een theatervoorstelling geweldig maakt. Ik kan het niet onder woorden brengen, omdat de ervaring zo echt is. Je zit in een zaal met vreemden en plotseling lijkt de zaal zowel kleiner als groter. Dat gevoel kwam die avond in De Nes van Nina de Wit. Het klinkt misschien wat overdreven. Maar vraag het maar aan iemand die erbij was.
We weten nog niet of dit het begin is van iets groters. De theaterwereld verandert snel. Wat vandaag interessant is, is morgen misschien niet meer belangrijk. Maar iets van die avond bleef me bij, zelfs toen ik niet in de zaal was. In de gesprekken die volgden, in de manier waarop mensen erover spraken zonder er meteen een naam aan te geven. Dat zegt misschien wel meer dan een recensie ooit zou kunnen.
De Nes heeft al heel wat avonden meegemaakt. Maar er is er af en toe één die net even anders aanvoelt. Een daarvan was die avond met Nina de Wit.
