Het begon eigenlijk heel serieus. De FIFA vroeg elk nationaal team om een afspeellijst in te sturen met nummers voor de warming-up, bij doelpunten en bij overwinningen. Om nummers te vinden die een Amerikaans gevoel gaven en makkelijk mee te zingen waren, vroeg de Amerikaanse voetbalbond het aan spelers en stafleden. „Living on a Prayer“ van Bon Jovi, „Sweet Caroline“ van Neil Diamond en „Take Me Home, Country Roads“ van John Denver waren de drie nummers die in aanmerking kwamen. Engeland had ‘Sweet Caroline’ al, dus dat nummer viel af. Er waren dus twee keuzes. De uiteindelijke beslissing werd genomen door Amy Hopfinger, die chief business and strategy officer is voor het WK 2026 en vroeger voor US Soccer werkte. Zij koos voor John Denver.
Niemand had kunnen voorzien wat er daarna zou gebeuren. Het nummer begon te spelen na de 2-0-overwinning op Australië in het Lumen Field in Seattle. Er waren meer dan 66.000 mensen in het stadion die meezongen. Ze keken om zich heen terwijl ze nog op het veld stonden. Later zei middenvelder Weston McKennie dat hij zich verbonden voelde met de fans en dat dit niet iets was dat gepland of in scène gezet kon worden. McKennie en Sebastian Berhalter liepen over het veld terwijl ze de tekst meezongen. Ze zwaaiden met hun armen in de lucht. Het was oprecht, gepassioneerd en recht uit het hart.
Na de nederlaag tegen Turkije speelden ze het nog een keer af, maar die versie haalde de selectie niet. Toen ze Bosnië en Herzegovina in de achtste finale wisten te verslaan, werd de traditie pas echt sterk. Coach Mauricio Pochettino, die in Argentinië is geboren, nu in Spanje woont en geen duidelijke banden heeft met West Virginia, zong mee met het team terwijl hij zijn staf omhelsde. Er is een foto van. Ze hebben iets te zeggen.
De keuze voor „Country Roads“ is interessant omdat het op papier nergens op slaat. West Virginia is het onderwerp van het lied. De spelers van het Amerikaanse nationale elftal hebben eigenlijk niets met die staat te maken. Folarin Balogun, die de meeste doelpunten in het toernooi scoorde, woonde het grootste deel van zijn leven in Engeland. Toch weet hij hoe populair het lied is. Hij kent de tekst. Iets aan dit lied brengt mensen uit verschillende plaatsen gemakkelijk met elkaar in contact.
Dat is misschien niet zo verrassend als je weet waar het vandaan komt. De tekst van het liedje werd in 1971 geschreven door Bill Danoff terwijl hij door het platteland van Maryland reed, niet door West Virginia. Dat was de plek waar hij opgroeide. Er werden prachtige woorden gebruikt om de Blue Ridge Mountains en de Shenandoah-rivier te beschrijven. De woorden klinken alsof ze in een liedje thuishoren. West Virginia was weliswaar een plaats, maar geen thuisadres. Danoff heeft gezegd dat het liedje niet echt over een bepaalde staat gaat, maar over landweggetjes in het algemeen. Waarom werkt ‘take me home to the place I belong’ zo goed? Omdat het een universeel gevoel aanspreekt.
De melodie wordt al gebruikt in de sport. West Virginia University zingt het na hun thuiswedstrijden in het American football. Voor fans van Manchester United is dat al jaren zo. Mensen in Duitsland zingen mee bij NFL-wedstrijden omdat ze gewend zijn aan het Oktoberfest-lied. Mensen over de hele wereld kennen dit lied, maar ze kunnen niet helemaal uitleggen waarom.
Dat gevoel dat dit soort gebeurtenissen – zoals een stadion vol mensen die hetzelfde zingen nadat hun team heeft gewonnen – moeilijker te plannen zijn dan ze lijken. De keuze voor ‘Country Roads’ werd gemaakt door de verantwoordelijken. Daarna heeft het een andere wending genomen. Bill Danoff zei dat hij wenste dat John Denver erbij was geweest nadat hij de video uit Seattle had gezien. Hij kwam in 1997 om het leven bij een vliegtuigongeluk voor de kust van Californië. Zijn familie zei blij te zijn met de heropleving en verklaarde dat de tekst nooit alleen over West Virginia is gegaan. Dat is waar, en het WK van 2026 heeft dat aangetoond.
