Op een typische festivalcamping staan rijen soortgelijke tenten opgesteld in een grasveld aan het begin van de tweede dag, waarbij elke tent een beetje scheef staat. Soms blijven de haringen niet op hun plek. De geur van gras en gisteren hangt in de lucht. Iets meer is zichtbaar een paar meter verderop, achter een afgeschermde schutting: een houten terras voor een geodetische koepel met interne verlichting, en iemand die koffie drinkt en uitkijkt over de rest van het festivalterrein. Die persoon heeft betaald voor een alternatieve ervaring. Bovendien heeft de organisator een ander bedrag van die persoon ontvangen.
In de festivaleconomie heeft glamping – een combinatie van elegantie en kamperen – zich ontwikkeld van een nicheproduct tot een belangrijke bron van inkomsten. De verandering begon geleidelijk halverwege de jaren 2010 toen een paar Britse festivals voorzichtig safaritenten en yurts begonnen aan te bieden aan gasten die de festivalsfeer wel konden waarderen, maar niet de slaapgelegenheid. De reactie was snel genoeg om aan te tonen dat er een onvervulde vraag was.
De economische redenering is eenvoudig. Een typische kampeerplek heeft een lage opbrengst per vierkante meter, omdat er grond, tentstokken en rudimentaire sanitaire voorzieningen nodig zijn, en de prijs al lang door de markt is bepaald. De constructie, het meubilair, de nutsvoorzieningen en het beddengoed van een glampingpakket kosten allemaal extra, maar de verkoopprijs per nacht en per weekend ligt aanzienlijk hoger.
De kosten van een geodetische koepel op een festivalterrein kunnen variëren van € 300 tot € 600 per nacht. Voor een volledig festivalweekend kan een VIP-glampingpakket nog meer kosten. Vergeleken met een doorsnee veld vol tenten, wordt de winstmarge per vierkante meter van het festivalterrein dus op een andere manier berekend.
De voorkeur van het publiek voor glamping wordt door meer factoren dan alleen comfort gedreven. Sociale media hebben de esthetische component gecreëerd, die tegenwoordig een eigen logica heeft. Beelden zoals een yurt aan een meer, een safaritent bij kaarslicht of een geodetische koepel bij zonsopgang worden gedeeld en getoond, waardoor sommige festivalgangers de indruk krijgen dat de accommodatie een integraal onderdeel van de beleving is. Elke gedeelde foto levert een gratis marketingbereik op voor een festival dat dit aanbiedt.
Het grootste voordeel van het glamping-model is wellicht dat het ook buiten het festivalseizoen gebruikt kan worden. Een safaritent of geodetische koepel die voor een festivalweekend is opgezet, hoeft niet de rest van het jaar leeg te blijven staan. Een privébruiloft in augustus, een zakelijke bijeenkomst in september of een merkactivatie in het vroege najaar kunnen allemaal gebruikmaken van dezelfde opzet. In vergelijking met een investering die alleen in de zomer beschikbaar is, wordt de oorspronkelijke investering over meer gelegenheden per jaar verdeeld, wat de terugverdientijd aanzienlijk verkort.
In slechts tien jaar tijd is festivalcamping geëvolueerd van een basisbehoefte aan accommodatie naar een premium productcategorie, wat aantoont hoe de verwachtingen in de livemuziekbranche zijn veranderd. Er is echter nog steeds wel wat te verduren.
