“Lemon Tree” ontstond ergens begin jaren negentig op een druilerige zondagmiddag in Duitsland. Peter Freudenthaler, zanger van Fools Garden, wachtte op zijn vriendin. Ze was twintig minuten te laat, wat niet bepaald te laat is. De eerste coupletten van het nummer dat de band wereldberoemd zou maken, kwamen voort uit dat wachten, uit die specifieke combinatie van verveling en licht ongeduld in een kamer op een sombere zondag.
Voor een eigenaardig nummer is het verhaal onwaarschijnlijk. “Lemon Tree” klinkt vrolijk. Het klinkt als een zomers deuntje dat je zin geeft om met het raam open ergens heen te rijden, door de akoestische gitaar, het langzame tempo en de herhaling van woorden in het refrein. De tekst schetst echter een ander beeld: een eenzame persoon die wacht op een afwezige persoon in een saaie kamer op een druilerige zondag.
Als je niet naar de tekst luistert, merk je de melancholie niet op, maar als je dat wel doet, raakt het je precies. Freudenthaler koos “Lemon Tree” als hoofdbeeld puur omdat hij vond dat de zinsdelen goed klonken en het ritme aanvulden. Niet als literair middel, niet als metafoor, maar gewoon omdat het logisch was in de zin. Je hoort niet vaak zo’n openhartigheid over het creatieve proces, wat wellicht de kwaliteit van het nummer verklaart. Het is op geen enkele manier geforceerd. Het is geschreven op de manier waarop mensen schrijven wanneer ze even niet aan het schrijven zijn.
Het nummer debuteerde in 1995 op het Fools Garden-album Dish of the Day en bereikte de hitlijsten in Duitsland, Nederland en vele andere landen. Het kwam in Nederland in de top tien terecht. Hetzelfde gebeurde in talloze andere Europese landen. Sindsdien is het blijven voortleven in afspeellijsten, reclames, tv-programma’s en de collectieve herinneringen van iedereen die oud genoeg was om in de jaren 90 naar de radio te luisteren.
Er bestaat ook een oudere versie van “Lemon Tree”, een vrolijk folknummer dat begin jaren zestig werd opgenomen door Peter, Paul and Mary. De twee nummers hebben niets met elkaar te maken, maar ze delen dezelfde titel en hebben over het algemeen een opgewekte sfeer. De versie van Fools Garden is de enige die voor de meeste mensen onder de vijftig echt relevant is.
Het feit dat “Lemon Tree” dertig jaar later nog steeds populair is, laat zien hoe bepaalde nummers een generatie overleven zonder dat ze agressief gepromoot of opnieuw uitgebracht hoeven te worden. Ze blijven in afspeellijsten staan, duiken op in gesprekken wanneer iemand vraagt: “Weet je dat nog?” en worden gebruikt in films en televisieseries die een bepaald decennium proberen op te roepen. Een goed geschreven, eerlijk nummer over een sombere middag en een term die gewoon goed klonk, is erin geslaagd trouw te blijven aan zichzelf.
