Voordat Erling Haaland zich bij het team voegde, genoot het Noorse voetbalelftal nauwelijks internationale erkenning. Nu is er ook een eigen liedje bijgekomen. Of misschien wel meerdere, maar de afgelopen maanden is één liedje populair geworden buiten de stadions, dankzij telefoonschermen en supporters op de tribune.
De kern van het Haaland-lied combineert twee aspecten van de Noorse fanidentiteit die al jaren bestaan: de pure vreugde om de beste speler ter wereld in je nationale team te hebben en de trots op het Viking-erfgoed, dat altijd intenser tot uiting is gekomen op de tribunes dan in het dagelijks leven in Noorwegen. Het liedje slaat aan door die mix in een vrolijk gezang met zijn naam als terugkerend element. In een stadionlied klinkt de naam Haaland goed, omdat het drie lettergrepen heeft en er een vierde volgt na de “Ha”. Het ritme ontstaat bijna vanzelf.
Elk succesvol voetballied begint met zo’n spontaan ritme. De melodie en het ritme van de beste stadionliederen, zoals ‘You’ll Never Walk Alone’ en nationale versies die alleen geschikt zijn voor het stadion waarvoor ze zijn gecreëerd, zijn eenvoudiger dan ze op het eerste gezicht lijken. Zonder ze te leren, pik je ze op. Voordat je het weet, zing je mee. Dat is precies wat het Haaland-gezang onvergetelijk maakt wanneer je het voor het eerst hoort.
In het Noorse voetbal zijn verwijzingen naar Vikingen niets nieuws. Het nationale team is tijdens grote wedstrijden altijd omringd geweest door een fanbase die graag haar culturele identiteit laat zien met helmen, zwaaiende armen en het rauwe geluid van een grote menigte die in unisono beweegt. Voor een speler als Haaland werkt die esthetische taal op een manier die misschien niet geschikt is voor andere spelers. Hij is groot, snel, doelgericht en scoort doelpunten op een manier die voor gewone mensen onbereikbaar lijkt. Dat past perfect bij het Viking-imago.
Een meer algemene trend in de hedendaagse voetbalcultuur is de wildgroei aan spelerspecifieke Viking-fangezangen. De liedjes die Osimhen in Napels hoorde, het Cucurella-gezang tijdens het EK 2024 en de verschillende Mbappé-varianten die ontstonden na zijn overstap naar Real Madrid, volgen allemaal hetzelfde ritme. Een pakkende naam, een optreden dat in een paar woorden samen te vatten is, en een sociale context die de verspreiding versnelt. Instagram en TikTok doen de rest.
De context van het WK 2026 voegt nog een extra dimensie toe aan Haaland. Voor het eerst in decennia keert Noorwegen terug naar een groot evenement, en de tifosi die naar de VS zijn gekomen, hebben een lied nodig dat de gelegenheid perfect weergeeft. Het is dan ook logisch dat de WK-reis en de Noorse vasthoudendheid ook in het refrein zijn verwerkt. Het lied vertelt het verhaal van een natie die eindelijk de kans krijgt om haar beste speler op het grootste podium te presenteren.
Het valt nog te bezien of het lied een vast onderdeel van het supportersrepertoire zal worden. Veel populaire sportliederen halen het immers niet tot het einde van een toernooi. Het heeft echter een grotere kans dan de meeste andere kandidaten, vanwege Haalands waarschijnlijk lange carrière bij het Noorse elftal en de intensiteit van dit WK-moment.
