La Casita Bad Bunny Concert – Waarom het Kleine Huisje Heel Europa Stil Laat Staan

Midden op een van ’s werelds grootste podia staat een klein, eenvoudig huisje. Op het eerste gezicht lijkt het bijna belachelijk. Er was geen flitsende lichtshow of over-the-top decoratie rondom. Het heeft alleen een deur, vier muren en een dak. Toch is dit kleine gebouwtje, La Casita, al maanden het belangrijkste gespreksonderwerp rond de wereldtournee van Bad Bunny.

De Debí Tirar Más Fotos World Tour ziet er op papier fantastisch uit. De tour vond plaats in 57 stadions op vijf continenten, en in slechts één week tijd werden er meer dan 2,6 miljoen tickets verkocht. In Mexico, Spanje, Portugal, Australië en Zweden werden verkooprecords gebroken. Maar het beeld dat bij mensen blijft hangen, de echte culturele vonk, is niet de ouverture of het vuurwerk. Het heet La Casita.

Het idee is eenvoudig te begrijpen. Terwijl het concert gaande is, begeeft Bad Bunny zich naar dit kleine tweede podium dat eruitziet als een traditioneel Puerto Ricaans huis. Het is gemaakt van betonblokken en gegalvaniseerd staal. Een paar mensen uit het publiek, van wie hij sommigen kent en anderen willekeurige fans zijn, worden gevraagd om met hem te dansen. Kort, persoonlijk en ongefilterd. De scène is enigszins oprecht en lijkt te echt, misschien omdat ze zo klein is in vergelijking met de enorme arena eromheen.

De vorm is geen toeval. Humacao is een stadje aan de oostkust van Puerto Rico met een lange en pijnlijke geschiedenis. De casita is gebaseerd op een echt huis in dat stadje. In 1722 werd het stadje gebouwd op de ruïnes van een oude Taíno-nederzetting. Later werd het gevormd door Spaanse kolonisten, de Afrikaanse diaspora en ten slotte door het Amerikaanse bewind na 1898. Bij de architectuur van het stadje is rekening gehouden met die gelaagdheid. Wie heeft de casita ontworpen? Mayna Magruder Ortiz. Zij zag dit als een manier om politiek actief te zijn zonder met een bord te zwaaien.

Nog interessanter is dat het gebouw is gebaseerd op woningen die in de jaren vijftig in Levittown voor Amerikaanse veteranen werden gebouwd. Levittown was een van de eerste geplande wijken op het eiland. In die tijd, en officieel nog steeds, was en is Puerto Rico een niet-geïncorporeerd territorium van de Verenigde Staten. Inwoners mogen niet stemmen bij presidentsverkiezingen en hebben geen stem in het Congres. Bad Bunny is echter nooit bang geweest om dit thema in zijn muziek te gebruiken. In dit geval wordt het duidelijk weergegeven in hout en beton, midden in een stadion in Madrid of Stockholm.

De afgelopen maanden is er ook kritiek geweest. Sommige conservatieve feministen vroegen zich af of de vrouwen die waren uitgenodigd om in La Casita te dansen, niet werden gebruikt als objecten voor de camera’s van duizenden toeschouwers. Sommigen zeggen dat deze interpretatie de politieke betekenis van de casita mist en slechts een nieuwe poging is om reggaeton in een kwaad daglicht te stellen. Hoewel de discussie interessant is, is het moeilijk om tot één eenduidige conclusie te komen, en misschien was dat juist de bedoeling.

Dat komt omdat Bad Bunny zijn tour op een heel slimme manier heeft gepland. Op *Debí Tirar Más Fotos* is de muziek persoonlijk, nostalgisch en bijna triest. Daar past de *casita* precies in: het is een podium dat kleinheid boven grootsheid verheerlijkt. In deze tijd van gigantische stadionconcerten is het fijn om te zien dat een artiest zijn fans meeneemt naar een nagebouwde woonkamer waar ze samen kunnen dansen, alsof de wereld even een beetje kleiner is.

Na al die tijd is het moeilijk te zeggen of La Casita zal worden herinnerd als een groot kunstwerk of als een oprecht cultureel statement. Het zou wel eens beide tegelijk kunnen zijn. Niemand zal het huisje op het grote podium vergeten nadat de tournee op 22 juli in Brussel is afgelopen. Velen zullen het langer onthouden dan welke lichtshow dan ook.