Het geschuifel van pas afgestudeerde dansers achter de schermen, het gekraak van een te hard afgesteld geluidssysteem en de voelbare spanning die in de lucht hangt wanneer een choreografie voor het eerst aan een echt publiek wordt gepresenteerd: dit alles is onmiddellijk herkenbaar voor iedereen die ooit op een warme juni-avond in Frascati heeft gezeten tijdens de Choreo(graphic) Selection. Hoewel het nooit het populairste programma van het ITs Festival was, bleven critici er nog lang na afloop van het evenement over discussiëren.
De beste dansstukken uit Nederlandse opleidingen, waaronder de School for New Dance Development (SNDO), Codarts en de Amsterdamse Theaterschool, werden jarenlang verzameld door Choreo(graphic) Selection. De opzet was eenvoudig: een paar korte choreografieën, meestal gemaakt door pas afgestudeerden, werden achtereenvolgens op één avond gepresenteerd. Geen langdradige inleidingen of uitleg vooraf. Het waren gewoon lichten, muziek en een danser die in een paar minuten moest bewijzen dat hij of zij het in zich had om in de branche te slagen.
Terugkijkend op eerdere recensies, is het duidelijk hoe tegenstrijdig de reacties waren. *Theaterkrant* gaf de editie van 2015 destijds drie sterren en prees de grote verscheidenheid aan choreografieën. *De Volkskrant* was diezelfde week iets kritischer en omschreef het evenement als een verzameling clichés met af en toe een vreemde vonk die het de moeite waard maakte. Juist vanwege dat soort uiteenlopende standpunten is zo’n programma intrigerend. Je gaat voor de momenten die je echt verrassen; niemand verwacht vijf meesterwerken van vijf jonge choreografen.
Achteraf bleken sommige van die makers meer te zijn dan eendagsvliegen. Enkele namen die later op de Europese dansscène opkwamen, soms via platforms als Aerowaves, zijn onder meer Franziska Menge en Fernando Belfiore, die zijn doorbraak beleefde via SNDO. Het is moeilijk te bepalen of Choreo(graphic) Selection de katalysator was voor die carrières of dat het gewoon de plek was waar talent toevallig op het juiste moment opdook. Waarschijnlijk een beetje van beide.
Nu andere platforms de rol van talentenplatform hebben overgenomen, lijkt de naam Choreo(graphic) Selection zelf inmiddels enigszins naar de achtergrond van het festivalprogramma te zijn verdwenen. Jonge choreografen hebben nu bijvoorbeeld een vergelijkbare kans om hun werk te presenteren en prijzen te winnen bij de AmsterDans-wedstrijd. Dat is op zich geen negatieve ontwikkeling; het impliceert veeleer dat, hoewel de behoefte aan een dergelijk platform altijd heeft bestaan, de vorm ervan is geëvolueerd.
Wat mensen zich van die vroege edities herinneren, is hoe onglamoureus alles was, en hoe weinig dat leek uit te maken. Een Frascati-studio, een paar minuten podiumverlichting, en een danser die voor het eerst zijn eigen werk presenteerde aan een publiek dat er geen bal om gaf hoe indrukwekkend het was. In een tijd waarin elke voorstelling onmiddellijk wordt opgenomen en gedeeld, is dat niveau van eerlijkheid zeldzaam geworden. Misschien was dat juist de aantrekkingskracht van Choreo (graphic) Selection: even onbekend zijn voordat je mogelijk in de schijnwerpers komt te staan.
