In de muziekwereld is vier jaar een erg lange tijd. Mensen gaan verder met hun leven als artiesten verdwijnen of als de hype afneemt. Orelsan is echter niet verdwenen. Mensen hebben op hem gewacht. Nu, in 2026, lijkt het erop dat Frankrijk en een groot deel van de rest van Europa klaar zijn om hem weer te verwelkomen alsof hij nooit weg is geweest.
Met optredens op festivals als Musilac in Aix-les-Bains, Francofolies in La Rochelle en Les Vieilles Charrues in Carhaix is de zomer al langzaam van start gegaan. De podia waren klein in vergelijking met wat er nog komen gaat, maar het publiek was trouw en vriendelijk. Toen hij daar stond, zag iedereen een artiest die geen haast had. Er mag geen optreden zijn omwille van het optreden zelf. Er staat slechts één man met een microfoon die weet wat hij doet.
In december vindt het grote evenement plaats. Twaalf avonden in een van de grootste zalen van Europa, de Accor Arena in Parijs. De vijf concerten van Orelsan waren de vorige keer dat ze daar speelden in een mum van tijd uitverkocht. Nu zijn het er twaalf. Daar is geen twijfel over mogelijk. Het is jaren geleden dat het aanbod de vraag nog overtrof. Zelfs voor iemand die al veel concerten heeft bijgewoond, is de manier waarop zijn publiek aan hem vasthoudt uniek.
Voor de eindsprint in Parijs aan het einde van de zomer treedt hij in november op in de ING Arena in Brussel. Orelsan heeft het altijd naar zijn zin gehad in België. Hij was al van plan om eerder dit jaar naar het Dour Festival te gaan. Hij heeft een speciale band met de Belgen die moeilijk onder woorden te brengen is, maar die je gemakkelijk voelt als je er bent.
Na jaren van grotendeels stilte is het nog steeds onduidelijk hoe een tournee zo vol kan zijn. Maar misschien is dat juist de bedoeling. De afgelopen jaren heeft Orelsan zich uit de schijnwerpers gehouden, waardoor mensen ernaar snakken. Mensen die zijn muziek kennen, weten dat hij heel zorgvuldig te werk gaat. Wie gooit er nu zomaar wat in het rond? Dus als hij iets zegt, luistert iedereen aandachtig.
Zijn teksten, die het midden houden tussen straatpoëzie en dagboeknotities, zijn wat hij schrijft. Ook al spreekt niet iedereen Frans, de energie van een concert van Orelsan komt bij iedereen over op een manier die maar weinig Franstalige artiesten kunnen evenaren. Er zit geen verborgen ironie of theatrale afstandelijkheid in zijn optreden; het voelt echt aan. Er zijn tegenwoordig niet veel mensen zoals hij die echt menen wat ze zingen.
2026 lijkt het jaar te worden waarin Orelsan het verhaal over hoe groot hij werkelijk is volledig zal veranderen. Hij heeft al twaalf arena-avonden in Parijs gepland voor december, een Europese festivalzomer achter de rug en Brussel staat nog op het programma. Niet door veel lawaai te maken, maar door te wachten tot iedereen er klaar voor was. Het lijkt erop dat dat moment is aangebroken.
