Er ligt misschien ergens op een zolder in Drenthe of Friesland een filmrolletje in een oud metalen blik. Beelden van een band die optreedt op een geïmproviseerd podium, mensen in een weiland en een zonnige dag. Onprofessioneel opgenomen, waarschijnlijk nooit meer teruggezien. Herman Zeilstra, een filmmaker, zou dat blikje dolgraag terugzien.
Zeilstra maakt een documentaire over het Veenhoop Festival voor FryslováDOK, het documentaireprogramma van de Friese omroep Omrop Fryslæ. Volgend jaar viert het festival zijn 75-jarig jubileum en is daarmee het oudste muziekfestival van Nederland. Authentiek beeldmateriaal is nodig om de geschiedenis van de afgelopen 75 jaar vast te leggen; dit materiaal is te vinden in huizen, in dozen op zolders en op oude banden die nog niet helemaal zijn weggegooid.
Het Veenhoop Festival was oorspronkelijk niet bedoeld als muziekevenement. Ergens begin jaren 50 organiseerde de lokale korfbalclub een sportfestival op de Drachtster Heawei in De Veenhoop. Niemand die er destijds bij was, had kunnen voorspellen dat het zou uitgroeien tot een evenement dat bijna 10.000 mensen per editie trekt. Toch was er sprake van een gestage groei, met steeds meer bekende artiesten op de line-up, decennium na decennium.
Joe Cocker gaf er een optreden. Status quo. Het feit dat de Achterhoekse band Boney M. Normaal er zo’n veertig keer optrad, geeft aan hoe belangrijk het festival voor hen was en andersom. Het is zeldzaam en onmogelijk om zo’n sterke band tussen een artiest en een locatie te kopen. Het ontstaat wanneer een festival een eigen karakter heeft dat artiesten waarderen en wanneer bezoekers jaar na jaar terugkomen alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Wat het festival al meer dan 70 jaar in stand houdt, is moeilijk te zeggen. Een weide in Friesland biedt een voordeel ten opzichte van locaties in steden. Grote festivals proberen tegenwoordig een informele sfeer te creëren, maar dat lukt zelden. Het heeft echter ook te maken met de vrijwilligers en bezoekers die het festival generaties lang draaiende houden. Dat is precies wat de documentaire wil vastleggen: niet alleen de beroemdheden, maar ook de mensen om hen heen.
FryslæDOK verzoekt iedereen die privé-opnamen van het evenement heeft, zoals oude videobeelden, VHS-banden of 8mm-filmrollen, contact op te nemen met het productieteam. We verwelkomen beelden uit de jaren 50, 60, 70 en later. Voor dit soort documentaires kunnen amateuristische familieopnamen soms belangrijker zijn dan professionele archiefbeelden. Ze leggen dingen vast die alleen iemand met een familiecamera kan vastleggen, zoals de bezoekers en de sfeer tussen de sets, die ontbreken op officiële opnames.
Het is mogelijk dat deze video bestaat, maar nog nooit is bekeken. Daarom is deze oproep zo urgent: niet alleen is het essentieel voor de documentaire, maar het dreigt ook verloren te gaan door de voortdurende achteruitgang van het medium. Filmrollen en -banden hebben een korte levensduur. Zoek er vandaag nog naar, want het is hun jubileum.
