Er zijn nummers die je hoort en waar je dan snel aan voorbij scrolt. Er zijn ook nummers die je midden in wat je aan het doen was doen stilstaan en je aan het denken zetten. Zo’n nummer is „Bloodstream“ van Alyssa Grace. Het kreeg aanvankelijk niet veel aandacht, maar via TikTok en YouTube bereikte het mensen die duidelijk op dit soort eerlijkheid zaten te wachten.
Alyssa Grace is in ieder geval nog geen bekende naam in de popmuziek. Maar de manier waarop ze schrijft doet me denken aan Phoebe Bridgers of de vroege Taylor Swift – niet qua geluid, maar qua bereidheid om specifiek te zijn. Niet vaag en allesomvattend, maar specifiek en soms zelfs te precies. Dat is precies wat zo opvallend is aan ‘Bloodstream’.
Hoewel het nummer over een verbroken relatie gaat, gaat het ook over iets belangrijker. Er is een patroon uit een langere periode aanwezig: de zangeres herkent haar vader in de manier waarop ze praat en in de woede die ze soms voelt. Dat extra aspect maakt het nummer zwaarder dan een normaal nummer over een breuk. Het gaat ook over haar, niet alleen over hem. In de popmuziek wordt het verlies van een relatie meestal niet in verband gebracht met iets wat je niet leuk vindt aan jezelf.
Het belangrijkste deel van het nummer is het refrein. De zangeres vertelt dat ze op de vloer bij haar moeder thuis zit en zich afvraagt waarom de ander haar niet meer wil. Ze wil dat hij voor haar verandert, maar diep van binnen weet ze dat dat niet zal gebeuren. Dat verschil lijkt echt. Mensen die in een slechte relatie hebben gezeten, weten hoe het is om aan iemand vast te houden, ook al weet je hoe de relatie zal eindigen.
Er zit een tweede couplet in het nummer, maar de meeste mensen merken dat in eerste instantie niet op. Eerlijk gezegd zegt ze dat de ander haar nooit fysiek pijn heeft gedaan. Maar er waren andere dingen, zoals woede die ze niet kwijt kon en een onvoorspelbaar karakter waardoor ze zich klein voelde. Ze is blij dat ze eruit is gekomen. Wauw, die zin is echt eerlijk. Er is geen dramatisch slachtofferschap en er is ook geen valse relativering. Gewoon: ik ben blij dat ik hier niet meer ben. De tekst en sfeer van de liveversie van het nummer, die is opgenomen in „The Medium Sized Backyard“, zijn iets anders. De toon van het nummer past goed bij zo’n kleinschalige opname – een tuin, een paar mensen en niet veel apparatuur. Er is iets aan die nabijheid dat aansluit bij wat ze zingt. Het zou minder overtuigend zijn als ze iets groots zouden doen.
Het is niet duidelijk of ‘Bloodstream’ Alyssa Grace naar een groter podium brengt. Zoals zo vaak kloppen veel voorspellingen niet. Maar het nummer doet wat alle goede muziek doet: het plaatst je even in de gedachten van iemand anders en geeft je het gevoel dat je iets weet als je die gedachten weer verlaat. Dat is genoeg.
