Ooidonk Art Festival 2026 – Waar hedendaagse kunst het Vlaamse landschap herschrijft

Toen het festival van start ging, regende het ’s ochtends. Deze zomer regende het flink in de regio rond de Leie – niet zo’n regen die je nauwelijks opmerkt. Het was een echte zomerstorm met onweer en bliksem. Toch stonden er mensen te wachten bij de ingang van Goed te Réables, de boerderij uit de 17e eeuw die elk jaar het decor vormt voor het Ooidonk Art Festival. Er is iets bijzonders aan een plek die zelfs als het regent nog steeds mooi is.

Het is duidelijk dat het festival nu al vijf jaar bestaat. Niet in de zin dat dingen na verloop van tijd verouderen – integendeel. Dit jaar werd het parcours uitgebreid naar de nabijgelegen weiden, waardoor er ruimte ontstond voor grote installaties en mensen langdurig door het landschap konden wandelen. Hierdoor voelt de tentoonstelling zowel groter als rustiger aan dan de vorige edities. Er is meer ruimte tussen de kunstwerken. Meer rust om na te denken.

De plek zelf maakt deel uit van de ervaring. Landschapsschilders uit Vlaanderen in de 17e en 18e eeuw haalden veel inspiratie uit het landgoed Goed te Réables, dat op het terrein van Kasteel Ooidonk ligt. Nu wandelen mensen door diezelfde velden, maar in plaats van geschilderde vergezichten zien ze sculpturen gemaakt van elf ton marmer, bronzen figuren die eruitzien alsof ze uit verloren mythologieën komen, en een kleine kapel waar je lang naar moet kijken voordat je doorhebt wat het is.

In „Le Jardin des Simples“ plaatst Johan Creten sculpturen die eruitzien als oude maskers in het landschap. Ze lijken op stille bewakers tussen de bomen, waarbij de bijenkorf als metafoor dient voor hoe mensen samenleven. Het is het soort werk waarbij je het gevoel krijgt dat er iets klopt, ook al begrijp je het niet helemaal. Kasper De Vos doet iets anders. Zijn *Peace Nuts* is een eikel die griezelig veel op een bom lijkt. Het was klein, maar moeilijk te vergeten. De eivormige sculptuur van Koen Vanmechelen is zijn grootste en meest ambitieuze werk tot nu toe. Het is gemaakt van wit marmer en werd uit elf ton steen gehouwen. Zijn werk wordt beïnvloed door identiteit, diversiteit en onze gedeelde toekomst als dieren op aarde. Het bevindt zich op het snijvlak van kunst, wetenschap en gemeenschap. Als je in een open weide staat met grazend vee en een groene horizon die nooit ophoudt, lijkt dat thema gewoon perfect te passen.

Nieuwe kunstenaars zoals François Genicot, Fran Van Coppenolle en Senne Wettinck staan naast gevestigde namen als Dirk Braeckman, Wim Delvoye, Jan Fabre en Koen Vanmechelen. De organisatoren van het festival hebben deze mix uitstekend samengesteld. Bekende namen geven het geheel gewicht en geloofwaardigheid. De jongere kunstenaars brengen iets unieks en onvoltooids mee. Het is niet altijd makkelijk uit te leggen waarom, maar de spanning tussen hen voelt goed aan.

Er is ook een speciale tentoonstelling over de Frans-Belgische beeldhouwer Eugène Dodeigne, wiens enorme beelden zelden zo dicht bij elkaar te zien zijn. Kunstenaar Peter Rogiers creëert een werk dat een dialoog tussen generaties op gang brengt, en kunstenaar Stief DeSmet maakt ‘Cervus Vitalis’, een reusachtig hert dat er zowel sterk als zwak uitziet, alsof zijn lichaam is opengebroken en weer in elkaar is gezet met takken uit de omgeving. Dit is de ideale plek voor dat soort werk, dat verandert met het licht, de dag en de week.

Het landgoed en Kasteel Ooidonk zijn al 160 jaar in het bezit van de familie t’Kint de Roodenbeke. Zij behoren tot de oudste adellijke families van België, met wortels in het oude patriciaat van Brussel. Ook al is het niet bedoeld om er mooi uit te zien, die historische laag is er wel degelijk. Al honderden jaren lang hebben mensen op dit land gewoond, gewerkt en ernaar gekeken. De kunstwerken krijgen in die omgeving een andere lading dan wanneer ze in een witte ruimte staan. Dit jaar zijn de openingstijden aangepast om de hele ervaring te verbeteren.

Mensen kunnen hun dag beginnen met een lunch tussen 12.00 en 14.00 uur, ’s middags de route verkennen en de dag afsluiten met een diner om 18.00 uur. Op een warme avond zou het moeilijk zijn om snel weer te vertrekken, omdat het Hay-zomerrestaurant van Garçon Catering midden in de natuur ligt. Dit maakt duidelijk dat het festival een plek is om de hele dag door te brengen, niet zomaar een kort uitstapje tussendoor.

Het Ooidonk Art Festival is geen grootse aangelegenheid. Dat is ook nooit de bedoeling geweest. Je moet bereid zijn om het rustig aan te doen en het in een bepaald tempo te bekijken. Dit is misschien wel precies de reden waarom het jaar na jaar mensen blijft aantrekken die normaal gesproken niet naar tentoonstellingen gaan. Je hoeft niet veel van kunst te weten om hiervan te genieten. Je hoeft alleen maar bereid te zijn om te wandelen.