Het is interessant om ’s avonds naar Saint-Denis te rijden als het Stade de France vol zit met mensen. De metro zit propvol. Buiten het stadion staan kraampjes waar T-shirts en tasjes worden verkocht die glinsteren. De lucht ruikt naar parfum, bier en opwinding, net zoals vlak voor een groot optreden. Vanavond, 8 juli 2026, is er vuur in het stadion, en dat wordt veroorzaakt door The Weeknd.
Abel Tesfaye is 36 jaar oud en allang geen undergroundster meer. Hij geeft het eerste van vier uitverkochte concerten in het Stade de France. Vier avonden. Vier groepen van 75.000 mensen. Wie had dit kunnen bedenken in 2011, toen hij mixtapes online zette zonder dat iemand het wist? Het lijkt aannemelijk dat zelfs hij soms verbaasd is over hoe groot het imperium is dat hij heeft opgebouwd.
De openingsbeelden spreken boekdelen. Helemaal aan het einde van een podium dat eindeloos lijkt door te lopen, staat een twaalf meter hoog gouden beeld van de Japanse kunstenaar Hajime Sorayama, die bekendstaat om zijn beelden van vrouwen in gepolijst staal. Het is het grootste kunstwerk dat ooit speciaal voor een wereldtournee is gemaakt. Het woord ‘grandioos’ dekt de lading bij lange na niet. Later vertellen concertbezoekers dat de vlammen eromheen zo heet zijn dat zelfs de mensen op de bovenste rijen de hitte kunnen voelen.
Wanneer Tesfaye met een masker op het podium verschijnt, valt het publiek even stil. Dit lijkt niemand te verbazen. Tijdens ‘Heartless’ doet hij het masker af. Als hij vraagt hoe het met hen gaat, reageert Parijs zoals altijd: luid, zonder terughoudendheid, en meteen in het Frans. Zijn woorden, ‘Quatre Stade de France grâce à vous’ (Nederlands: ‘Vier concerten in het Stade de France, dankzij jullie’), klinken alsof ze bedoeld zijn om dramatisch of oprecht over te komen. Waarschijnlijk allebei. Het is alweer een paar jaar geleden dat de ‘After Hours Til Dawn’-tournee begon. Oorspronkelijk was het bedoeld om één album te promoten, maar door de pandemie werd het uitgesteld en groeide het uit tot een trilogie met drie albums: ‘After Hours’, ‘Dawn FM’ en ‘Hurry Up Tomorrow’. Muziekexperts zeggen dat de setlist zorgvuldig elk tijdperk vertegenwoordigt, zelfs zijn vroegste opnames, en laat zien hoe hij in de loop der tijd is veranderd. Je zou kunnen stellen dat geen enkele andere artiest er momenteel zo goed in slaagt om via een stadionconcert een verhaal te vertellen.
Wat opvalt, is hoe het er nu aan toe gaat. The Weeknd stond nooit bekend als een popster die mensen aan het dansen krijgt. In plaats daarvan creëert hij een sfeer en neemt hij je mee naar duistere oorden. Maar vanavond loopt hij tijdens “Lost in the Fire” naar de achterkant van het stadion om iemand te begroeten en zingt hij een duet met iemand die hij niet kent. Sommige mensen die hem drie jaar geleden zagen, zeggen dat hij nu meer op zijn gemak lijkt dan toen. Misschien zelfs gelukkiger.
De cijfers achter de tournee zijn bijna te groot om te bevatten: meer dan 153 concerten en meer dan een miljard dollar aan omzet. Er zijn al meer dan drie miljoen tickets verkocht voor 2026. Ter vergelijking: iets meer dan negen miljoen mensen bezochten de Olympische Spelen van 2024 in Parijs. The Weeknd trekt slechts een derde van dat aantal bezoekers.
Het Stade de France bestaat al bijna dertig jaar en was het toneel van de Olympische Spelen, de WK-finale en de Champions League. Maar concerten hebben een bepaalde energie die je bij sport niet aantreft. Vanavond dragen 75.000 mensen, die wachten tot het donker wordt, allemaal dezelfde lichtgevende polsbandjes. Als het donker wordt en de polsbandjes beginnen te glinsteren tijdens „I Feel It Coming”, lijkt het alsof het hele stadion in één enkel organisme is veranderd. Het stadion als plek waar mensen samenkomen – dit betonnen colosseum in Seine-Saint-Denis doet dat beter dan waar ook in Europa.
Op vrijdag, zaterdag en zondag volgen er nog drie shows. Kaarten hiervoor zijn niet meer verkrijgbaar.
