Er zijn evenementen waar je naartoe gaat omdat iedereen dat doet. Je gaat ook naar festivals omdat je denkt dat je iets mist als je thuisblijft. Omen valt duidelijk in de tweede categorie. Het is geen naam die je overal tegenkomt; er hangen geen posters met beroemdheden op en er staan geen betaalde banners bij elke ingang. Juist daarin ligt de kracht ervan.
Alleen al de naam „Omen“ is een keuze. Een mysterieus gevoel. Iets dat aan iets anders voorafgaat. Het is moeilijk om dit niet bewust als een artistiek statement te zien, alsof de organisatoren willen zeggen: „Dit is nog maar het begin.“
| Categorie | Details |
|---|---|
| Naam | Omen Festival (meerdere varianten wereldwijd) |
| Type | Muziek- en cultuurmanifestatie |
| Locaties | Verenigd Koninkrijk, Nederland (Grauzone), San Diego (VS) |
| Genre | Alternatieve muziek, gothic rock, indierock |
| Frequentie | Bi-jaarlijks (UK-editie), jaarlijks (overige edities) |
| Bekende Act | Dear Omen (Amsterdam) |
| Filmverbinding | Omen (2023) – debuut Baloji Tshiani, Un Certain Regard Cannes |
| Doelgroep | Liefhebbers van underground, alternatieve en gothische cultuur |
| Status | Groeiend, in opkomst binnen Europese festivalcircuit |
Hoewel de Britse Omen Festival Series slechts om de twee jaar in de winter wordt gehouden, staan er optredens op het programma van artiesten uit het Verenigd Koninkrijk die voorop lopen in de nieuwe golf van alternatieve muziek. Het feit dat elk evenement zijn eigen prijskaartje heeft, zegt iets over de aanpak. Er is geen seizoenskaart of een pakket dat alles omvat. Je kiest heel zorgvuldig een bepaald tijdstip en een bepaalde avond. Zo gaat het niet bij de meeste festivals, waar je drie dagen lang met een biertje in de hand van podium naar podium loopt. Tegelijkertijd houdt een ander soort Omen zich bezig met films en kunst. Baloji Tshiani is een Belgisch-Congolese rapper en filmmaker.
Zijn eerste film, eveneens getiteld Omen, kwam uit in 2023 en won de New Voice Prize in de sectie Un Certain Regard op het filmfestival van Cannes. In de film volgen we een Congolese man die terugkeert naar Kinshasa en opnieuw wordt beschuldigd van hekserij. Het is zware kost, maar dan wel gebracht met een soort visuele poëzie die je niet snel vergeet. Guy Lodge schreef in Variety dat Baloji dankzij deze film een filmmaker is met veel vormelijke verbeeldingskracht. Dat is niet echt een afdoend antwoord.
Het is misschien geen toeval dat de naam Omen in allerlei verschillende kunstvormen opduikt. Films, muziek, gothic rock en magisch realisme. Iedereen lijkt iets te willen zeggen dat moeilijk onder woorden te brengen is. Iets duisters, maar niet hopeloos. Iets dat op zoek is naar pijn, maar er niet in vastloopt. Dat beeld past het Amsterdamse trio Dear Omen als gegoten. Ze treden op zondag 8 februari op tijdens het Grauzone Festival.
Dit festival is al jarenlang het knooppunt voor alles wat er zich afspeelt in de donkere uithoeken van de Europese muziekcultuur. Hun muziek is gothic rock, met zware drums, pulserende baslijnen en griezelige orgelklanken. 3voor12 heeft hen uitgeroepen tot een van de favorieten voor Popronde 2025, wat suggereert dat mensen hen steeds meer opmerken, maar langzaam en op natuurlijke wijze, zonder enige externe marketingdruk.
Het is interessant hoe het idee van ‘omen’ steeds weer opduikt in kunstkringen. Het woord heeft altijd twee betekenissen gehad: het kan duiden op zowel goede als slechte dingen die eraan komen. Misschien is het juist die dubbelzinnigheid die het zo aantrekkelijk maakt als naam voor kunst die niet eenvoudig wil zijn. Festivals die dit beseffen en ruimte laten voor twijfel, duisternis en onbeantwoorde vragen, zijn niet altijd de grootste, maar doorstaan de tand des tijds. Omen zou wel eens een vast onderdeel van de Europese festivalagenda kunnen worden, maar het is nog te vroeg om daar iets over te zeggen. Hoewel de naam steeds weer opduikt in verschillende landen en kunstvormen, lijkt het waarschijnlijk dat hij nog wel een tijdje zal blijven bestaan. Dat zou op zich al een teken kunnen zijn.
