De magie van Thuishaven – Waarom de wekelijkse festivals op de Contactweg een loyale community blijven trekken

Sommige delen van een stad zijn moeilijk te beschrijven aan iemand die er nog nooit is geweest. Een van die plekken is Thuishaven in Amsterdam-West. Het ligt in Sloterdijk, op een terrein dat vroeger een industriegebied was. Om er te komen, moet je door grote poorten die je normaal gesproken bij een containerhaven zou verwachten, niet bij een feestlocatie. Toch komen er elke zomer weer duizenden mensen naar hier, week na week, zelfs als er geen grote artiest optreedt of een flitsende advertentie hen hierheen lokt.

De eerste keer dat je het terrein bezoekt, loop je door een gang in een oude zeecontainer. Het voelt alsof er bewust voor gekozen is. Het is als een sluis tussen de echte wereld en iets anders. Aan de andere kant vind je een circustent met een discobal zo groot als een kleine auto, houten dj-booths en ledstrips die kunnen knipperen in de kleur van je bedrijfslogo. Dat weet je echter nog niet als je voor het eerst binnenkomt. Je voelt het gewoon.

Een van de bedenkers was Kasper Jorissen, die ooit zei dat zijn eigen festival leek op „een grote, gezellige zigeunerbende“. Het klinkt misschien nonchalant, maar er zit een echte filosofie achter. Thuishaven was nooit bedoeld om het grootste festival te worden. Het moest goedkoop en gezellig zijn, en alleen voor mooie dagen. Dat laatste zegt eigenlijk alles. Er wordt geen tent opgezet om te verbergen dat het slecht gaat. Ze leunen gewoon achterover en wachten tot de zon schijnt.

Wat Thuishaven onderscheidt van andere festivals is niet de line-up, ook al zijn artiesten als Alisha, Benny Rodrigues en Eelke Kleijn altijd uitverkocht. Het is de sfeer van herhaling die het doet. Mensen komen hier elke zondag, of in ieder geval twee keer per maand. Niet omdat er iets geweldigs te zien of te doen is, maar juist omdat er niets is. Het voelt als thuis. Je kent de namen van mensen, je weet waar de toiletten zijn en waar de kluisjes staan. Alleen al de naam geeft je het gevoel dat je thuis bent.

Jorissen grapte ooit dat mensen werden ontslagen omdat ze op maandagochtend niet op hun werk verschenen nadat ze op zondag hadden gewerkt. Het is zowel een verhaal als een signaal. Voor een festivalticket van honderd euro is dit de plek waar mensen zich op een manier uitleven waar je misschien wel twee keer over nadenkt. Bij tien euro bestaat die drempel niet. Zelfs als je om half twaalf naar bed gaat, heb je nog steeds het gevoel dat je op een festival bent geweest.

Ook de verschillende soorten mensen die hier komen, zijn interessant. Elke zondagmiddag lopen Surinamers naast snobs en hippies naast hipsters. Ze zeggen dat er in al die jaren nog nooit een vechtpartij op het terrein is geweest. Dat is onmogelijk. De energie van de mensen om je heen blijft hetzelfde als die energie open en rustig is. Het feit dat het beveiligingspersoneel plezier heeft, is al een teken.

Thuishaven doet ook alles wat het kan om relevant te blijven als het geen zomer is. In de winter wordt er een tweede circustent bijgezet die plaats biedt aan 1800 mensen. Er staan stretchtenten opgesteld. Van maandag tot en met donderdag is de industriële loods (het enige echte gebouw op het terrein) open tot drie uur ’s nachts. Op vrijdag en zaterdag is het zelfs open tot vier uur. Tijdens het Amsterdam Dance Event staat het programma vol met namen en ideeën die een heel andere groep mensen aanspreken dan de vaste zondagse bezoekers. Desondanks voelt het nooit als een identiteitscrisis.

Misschien is het juist dat wat de trouwe gemeenschap zo bijzonder maakt. Thuishaven verandert mee, maar verandert niet in iets anders. Het terrein is ruig en uniek, en wil niet worden opgepoetst voor de mainstreammarkt. Dit is een keuze die steeds meer mensen lijkt aan te spreken in een festivallandschap vol culinaire ervaringen en luxe verblijfplaatsen. Niet ondanks de eenvoud, maar juist dankzij die eenvoud.