Theatermakers in Rotterdam zijn niet bescheiden. Het is een stad die een directheid van haar inwoners eist die je niet verliest zodra je het podium betreedt; het is een mentaliteit die je al meekrijgt voordat je ooit voor een publiek hebt gestaan. Marouan Bendadi, geboren met die mentaliteit, transformeerde die tot zijn eigen artistieke vocabulaire: theater dat iemands identiteit, afkomst en handelingen onderzoekt, terwijl anderen die niet herkennen.
Bendadi vond zijn stem in de Rotterdamse cultuurscene, een stedelijke omgeving die, vanwege haar diversiteit en praktische benadering van kunst, een vruchtbare bodem biedt voor kunstenaars die buiten de traditionele theatercanon willen werken. Een van de podia die hem de kans gaf om die stem te ontwikkelen, was Theater Rotterdam; in zekere zin was de stad zijn eerste inspiratiebron. Rotterdam biedt een publiek dat begrijpt hoe het is om aan de periferie van een groter verhaal te staan.
De meeste Nederlandse producenten bezoeken het Festival d’Avignon niet. Avignon is een van de meest uitdagende theaterlocaties ter wereld – niet in de zin van een commercieel circuit, maar eerder als een omgeving voor programmering die stukken selecteert die nieuwe perspectieven bieden op de aard en de toekomst van het moderne theater. Een wereldwijd netwerk van programmeurs en critici die de volgende seizoenen invullen, kan nieuwe namen zien in Avignons off-circuit.
Omdat Bendadi’s werk thema’s aansnijdt die bekend zijn in de Europese cultuurwereld, past het in dat circuit. Wortels en overdracht: hoe geef je wat je hebt meegekregen door aan kinderen, studenten of een publiek? Emancipatie: hoe creëer je ruimte voor jezelf in een wereld die die niet altijd biedt? Stedelijk verzet: hoe blijf je trouw aan je wortels terwijl iedereen van je verwacht dat je verdergaat? Deze thema’s zijn niet uniek voor Rotterdam of Nederland; ze zijn ook te vinden in Marseille, Brussel en de Parijse voorsteden.
Hij gebruikt bewust verschillende vormen om zijn ideeën over te brengen. Naast gesproken tekst kunnen beweging en dans als taal worden ingezet. Deze methode stelt een publiek dat niet vertrouwd is met de dynamiek van een typisch theater in staat om te reageren op lichaamstaal en ritme. Dat is een dramaturgie die grenzen overstijgt op een manier die voor een strikt gesproken theater moeilijk te bereiken is.
De route van Rotterdam naar Avignon zegt meer over de staat van het moderne Europese theater dan de afstand in kilometers doet vermoeden. Het is een pad dat in beide richtingen loopt, van de periferie naar het centrum. Bendadi’s werk heeft wat het centrum nodig heeft, en daarom heeft Avignon hem gekozen. Bendadi kiest Avignon omdat de stad de plek is waar zijn werk gezien moet worden.
