Een bomvolle arena op een dinsdagavond in Dallas voelt anders aan dan een spektakel in het weekend. Mensen kwamen omdat ze er moesten zijn, niet omdat het handig was. Toen Shakira op 23 juni 2026 het podium van het American Airlines Center betrad, veranderde de arena, ingeklemd tussen Victory Park en de tolweg, bijna twee uur lang in een sportarena. Ze nam de arena volledig in bezit.
Het optreden van Shakira in Dallas maakte deel uit van haar “Las Mujeres Ya No Lloran World Tour”, die wereldwijd al meer dan 421 miljoen dollar heeft opgebracht en records heeft verbroken die geen enkele Latijns-Amerikaanse artiest had verwacht. Maar cijfers alleen zeggen niet alles. Het beeld van een menigte gekleed in Colombiaanse, Argentijnse en Mexicaanse voetbalshirts, met vlaggen over de schouders en paisa-hoeden schuin op het hoofd, die een overdekte arena transformeert in iets dat meer lijkt op een stadion in Barranquilla dan op een locatie aan Victory Avenue, is wat die cijfers niet weergeven.
En dit was ook geen doorsnee tourstop. Shakira gaf een speciale “WK-editie” van de show, omdat Dallas gastheer was van het FIFA Wereldkampioenschap 2026. Gezien haar achtergrond in de competitie was het een passende match. Het anthem uit 2010, “Waka Waka (This Time for Africa)”, bracht iedereen in de zaal aan het dansen, en het officiële nummer voor 2026, “Dai Dai”, sloeg in als een bom. Shakira lijkt spektakel te zien als een soort emotionele verbinding met haar publiek in plaats van als versiering. Ze geeft alles. En zij geven het terug.
Met vier acts en een toegift bestond de setlist uit meer dan 25 nummers, een afwisseling van nummers van haar nieuwe album en materiaal van de afgelopen decennia. Zelfs na al die jaren heeft “Antõ” nog steeds betekenis. “Ojos Así” klinkt nog steeds anders dan elk ander popnummer. Daarnaast lieten recentere nummers als “TQG” en “Soltera” zien dat ze de richting die de cultuur opgaat niet uit het oog heeft verloren. Op de een of andere manier werkte de mashup van “Addicted to You” en “Loca”; Het klinkt misschien wat onhandig op papier, maar werkt feilloos in de ruimte. Het is moeilijk te negeren hoe vakkundig ze een show opbouwt, een balans vindend tussen nostalgie en vooruitgang om toegewijde fans hun momenten te geven, terwijl ze tegelijkertijd een onvoorspelbaar energieniveau behoudt.
De productie was visueel groots zonder overdreven te zijn. Het podium was omringd door enorme schermen die verschillende omgevingen toonden, zoals een bos met een torenhoge wolf, een oceaan waar Shakira leek te zwemmen als een zeemeermin, en een woestijn. CGI-avatars van de zangeres vulden de tussenstukken en robotachtige lichten veranderden de sfeer tussen de nummers. Hoewel sommige van de door AI gegenereerde graphics een beetje misplaatst aanvoelden – een kritiek die de tour al sinds eerdere stops achtervolgt – was het algehele effect zo meeslepend dat het grootste deel van het publiek er geen probleem mee leek te hebben. Shakira maakte optimaal gebruik van de ruimte die het podium bood, inclusief een 25 meter lange helling en hydraulische platforms.
Maar het was niet de technologie die het meest opviel. Het had te maken met de mensen. Met de steun van een zeskoppige band die haar al meer dan 20 jaar op tournee begeleidt, speelde Shakira de hele avond elektrische gitaar, drums en mondharmonica. Ze schakelde moeiteloos tussen Spaans en Engels. Video’s van haar zoons Sasha en Milan verschenen op het scherm terwijl ze “Académiestico” zong, een nummer dat ze voor hen schreef. Op een manier die je zelden ziet bij grote menigten, viel de arena stil. Op dat moment was er oprechte emotie, die niet nep of geënsceneerd was.
Ook voor de jongere fans waren er hoogtepunten. Kinderen in het publiek dansten met de artiesten, die verkleed waren als tijgers, terwijl ze meezongen met “Zoo” uit Zootopia 2. Het was een herinnering dat Shakira’s fanbase nu generaties omvat, iets wat maar weinig artiesten kunnen bereiken zonder hun reputatie aan beide kanten te schaden.
Ze gaf in juni vorig jaar een optreden in Globe Life Field in Arlington. Het was een stadionconcert met een andere sfeer, groter en luider, maar onvermijdelijk verder weg. De show in het American Airlines Center voelde knusser aan, meer Latijns-Amerikaans geïnspireerd en misschien wel dichterbij. Soms wint de kleinere ruimte het toch.
Het woord dat steeds in me opkwam toen ik Shakira twee uur lang op drie instrumenten zag spelen, tien verschillende outfits zag aantrekken en er oprecht gelukkig uit zag zien, was niet ‘spektakel’. Het was uithoudingsvermogen. Creatief én fysiek. Deze artiest, die sinds 2018 niet meer had opgetreden, keerde terug met wat misschien wel de meest ambitieuze productie uit haar carrière is, in plaats van een triomftocht. Het valt nog te bezien of dat enthousiasme aanhoudt tijdens de laatste elf concerten van de tour in Madrid en de resterende data in Atlanta, Miami, Baltimore en Boston. Maar op deze specifieke dinsdag in Dallas was het meer dan genoeg.
