Binnen enkele uren was de laatste partij kaartjes uitverkocht, en op de Facebook-pagina van de organisator verschenen al snel berichten dat er geen kaartjes meer beschikbaar waren. Dit patroon was welbekend bij trouwe festivalgangers. De organisatie verliep via de website thebeginningofhouse en onder de vlag van Summer of Love Events. Al jaren trekt We Are iT een publiek naar Thuishaven dat bestaat uit mensen die deel willen uitmaken van of uit eerste hand ervaring hebben met de house- en clubscene van de jaren negentig en begin jaren 2000.
De line-up van de organisatoren lijkt op het eerste gezicht een tijdcapsule. DJ’s met namen als Jean, Roog, Erick E, Marcello en Dimitri bovenaan de lijst zijn ideaal om het thema van de avond, „The Golden Age of House 89/05“, te vertegenwoordigen. Het feit dat juist deze jaren in de naam van het festival worden genoemd, is geen toeval; voor de bezoekers is dit eerder een belofte dan een marketingtruc.
Daaronder volgt een lange lijst met artiesten, waaronder Joost van Bellen, Ronald Molendijk, Lucien Foort, Remy Unger, Funkerman, Alexander Koning, Wouter S, Isis, Jurgen, Brian S, Johansson, Cellie, Thimbles en Milla More. Deze artiesten zijn buiten hun eigen scene misschien niet zo bekend, maar ze weten precies wat er van hen verwacht wordt bij Thuishaven. De line-up lijkt meer op een familiefoto dan op een typisch evenementenprogramma. Veel van deze dj’s treden al jaren samen op tijdens soortgelijke evenementen, van strandclubs in Bloemendaal en Zandvoort tot Thuishaven.
Het ontbreken van verrassingen in de programmering is juist wat het zo bijzonder maakt. Maar misschien is dat wel precies de bedoeling. Een nostalgisch festival kan het zich niet veroorloven om plotseling een onbekende naam tussen de klassiekers te plaatsen; dat zou de illusie verpesten. Dit roept echter de vraag op hoe lang deze opzet nog stand zal houden, aangezien jongere bezoekers deze muziek vooral kennen via oude mixtapes en verhalen, en de generatie die het live heeft meegemaakt, ouder wordt.
Het industrieterrein van Thuishaven aan de Contactweg maakt het een ideale locatie voor dit soort bijeenkomsten. Het is geen flitsende locatie; het is eerder een eenvoudige, praktische plek die zonder extra poespas volstroomt met mensen en geluid. Het terrein loopt tussen 13.00 en 23.00 uur vol, en iedereen die er al eens is geweest herkent het ritme: een ietwat aarzelende opkomst in de vroege namiddag, gevolgd door een veel drukkere avond zodra de grotere namen het podium betreden.
Ondanks de populariteit van het concept lijkt de organisator vastbesloten om het festival kleinschalig te houden. Er zijn geen extra opsmuk of merchandise – alleen een diep gevoel van vertrouwdheid. Het is mogelijk dat juist deze eenvoud de reden is waarom de kaartjes zo snel uitverkocht raken. Mensen komen niet voor het spektakel; ze komen voor een avond die aanvoelt als vroeger – ook al is dat gevoel nooit helemaal hetzelfde als het origineel.
Het is moeilijk te zeggen of de line-up volgend jaar aanzienlijk zal veranderen. De kerngroep van artiesten blijft opmerkelijk consistent van de ene editie tot de volgende, met slechts af en toe een nieuwe toevoeging. Dit zegt veel over de loyaliteit van het publiek, maar ook over hoe specifiek deze niche binnen de Nederlandse dance is geworden. Zolang de zaal vol blijft stromen, lijken de organisatoren weinig reden te hebben om aan een succesformule te sleutelen.
